Rozdział 2.

W KOŃCU napisałam ten przeklęty rozdział! Dwa tygodnie! Jak mi mogło zejść nad nim dwa tygodnie? Chyba dlatego, że znowu jest cholernie mnóstwo miłości, a ja
z najwyższym trudem brnę prze te tematykę. O zgrozo, będzie tej miłości jeszcze więcej! Chyba mnie wiosna opętała.  Pocieszam się tym, że od 5. rozdziału w końcu zacznie się coś dziać. Tymczasem poniższy tekst był miejscami pisany pod ogromnym natchnieniem,
a czasem tak bardzo wymyślany na siłę… mam nadzieje, że nie przynudzam na śmierć.

______________________________

     Kiedy odzyskał świadomość, nie otworzył oczu od razu. Wsłuchiwał się w otoczenie. Wszędzie naokoło rozlegały się odgłosy jakiejś pracy budowlanej. Rozpoznał dźwięki charakterystyczne dla rąbania drewna, a ponadto do jego uszu dobiegło słodkie brzmienie Sindarinu. Elfy z Mrocznej Puszczy! Cóż one wyprawiały? I gdzie on w ogóle się znalazł? Dlaczego wokół było także dużo ludzi?
     „To ja w końcu umarłem czy nie?”
     Uchylił powieki i ujrzał szare, zachmurzone niebo. Lekki, chłodny powiew musnął jego policzki. Poczuł niedalekie źródło ciepła. Odkrył, że leży przy ognisku, zawinięty w koce tak mocno, że nie mógł się poruszyć. Co więcej, znajdował się na otwartej przestrzeni,
a ułożony został na twardym i skalistym podłożu, czego nie mogła ukryć sterta ubrań.
     Usłyszał ciche nucenie gdzieś bardzo blisko. Jak przez mgłę przypomniał sobie wezwanie Tauriel, na które zawrócił, a także piosenkę siostry. Uśmiechnął się i odwrócił głowę w kierunku melodii.
     - Sy... - urwał.    
     To nie była Sybil. Tej dziewczyny nie znał. Albo może? Jej głos wydawał się znajomy, lecz twarz ani trochę. Nieznajoma zaśmiała się radośnie.
     - Witaj z powrotem wśród żywych! - wykrzyknęła.
     - Ú-iston i  nîf lîn - mruknął.
     Ona zmarszczyła brwi, nie rozumiejąc.
     - Nie znam twojej twarzy - powiedział głośniej.
     Miał kłopoty z pamięcią.
     - Zatem nie poznajesz mnie? - spytała smutno.
     - Nie za bardzo - przyznał.
     Westchnęła.
     - Mam na imię Sigrid. - Przedstawiła się. - To mnie uratowałeś z pożaru.
     Pożar. Iskry. Trzepot skrzydeł Smauga. Jego ryk. Ogień. Głos.
     Tak, teraz wszystko sobie przypomniał. Rozdzielili się z Sybil i słusznie pożałowali tego.
     Sybil.
     ,,Gdzie ona jest?” 
     Gdzie?
     No gdzie?! 
     ,,Dlaczego jej tu nie ma?”
     Przecież powinna być przy nim. To na pewno ona śpiewała kołysankę mamy. Ale od tamtej chwili mogło minąć dużo czasu oraz wydarzyć się wiele. A co jeśli coś jej się stało? Gdy w pełni dotarła do niego ta możliwość, jego serce przeszyło lodowate ostrze strachu. Zupełnie spanikował. Zaczął gwałtownie wiercić się, próbując wydostać się z kokonu.
     - GDZIE JEST MOJA SIOSTRA?! - wrzasnął.
     - Szszsz! - Sigrid uklękła tuż obok i położyła palec na jego ustach, a on zastygł
w bezruchu na ten gest. - Poszła gdzieś na moment, zaraz powinna wrócić.
     Odetchnął z ulgą i przestał się szamotać, opadły z sił. Ogień i Głos nieprzerwanie tłukł się na końcu jego umysłu, osłabiając go. Ciągle czuł na sobie Jego potęgę oraz gniew,
a ciało chłopaka zdawało się wciąż nim płonąć. To było wykańczające. Zrozumiał, że powinien zająć myśli czymś innym i oto Sigrid, jak na zawołanie, odezwała się:
     - Bardzo ją kochasz. - Ni to spytała, ni stwierdziła.
     Zmarszczył brwi ze zdziwienia. Niby dlaczego to ją interesowało? Nie miał ochoty odpowiedzieć jej ani spoufalać się z nią zbytnio, lecz uznał, że mógł sobie pozwolić na szczerość.
     - Tak - odparł. - Nade wszystko.
     Uśmiechnęła się, lecz milczała. Patrzyła na niego bez przerwy, nic nie mówiąc. Jej zachowanie po dłuższym czasie stało się dość dziwne, a ponadto krępujące. Dorian spojrzał dziewczynie prosto w oczy z wyrzutem, a ona długo tak nie wytrzymała i spuściła wzrok, zarumieniwszy się. Spodobały mu się jej intensywnie niebieskie tęczówki. Przypominały odrobinę te Filiego.
     - Zaraz... a co z Kilim i Filim? - spytał, trochę obawiając się odpowiedzi.
     - Wszystko z nimi w porządku. Oin, Bofur i Turiel też są cali i zdrowi.
     - To wspaniale - odetchnął z ulgą. - A ten chłopak i dziewczynka... to twoje rodzeństwo?
     - Tak.
     - Co z nimi? 
     - Żyją i mają się dobrze. Dzięki tobie i Sybil.
     - Nie mówmy już o tym - westchnął z irytacją. Nie lubił, kiedy robiło się z niego bohatera.
     - Ale...
     - Nie - przerwał. - Nie zrobiliśmy tego ze względu na was. Chcieliśmy przede wszystkim ocalić Filiego i Kiliego.
     - Zakładam, iż wiele dla ciebie i twojej siostry znaczą?
     - Są nam jak bracia - odparł, po czym zachichotał na widok jej szoku. Takiej odpowiedzi się z pewnością nie spodziewała. - Nie są braćmi z krwi, oczywiście - wyjaśnił.
     Poczuł się zobowiązany, żeby opowiedzieć jej więcej, ale nagle odnalazł jedynie niejasne przebłyski i wielkie luki we wspomnieniach, dotyczących tego, jak to się wszystko zaczęło. Z tego powodu szybko zagadnął Sigrid na inny temat:
     - A wasi rodzice?
     Po jej twarzy przemknął cień.
     - Mama umarła dawno temu - powiedziała cicho.
     - Och, przepraszam! Nie wiedziałem...
     - Nic nie szkodzi - mruknęła.
     - A… twój tata?
     - Wszyscy myśleli, że poległ...
     - Ale?
     - On się nie dał - stwierdziła, wyraźnie pękając z dumy. - Niespodziewanie wyłonił się
z wody, a jego oczy błyszczały...! A teraz mówią na niego „król Bard”.
     Dorian wyobrażał sobie, jak mogło wyglądać ich powitanie - dzieci przeciskają się przez tłum, a potem cała trójka staje jak wryta na widok ojca. Wpadają sobie w ramiona i płaczą ze wzruszenia, przytulając się.
     Oczy mu się zaszkliły. Ileż by dał, żeby jego tata nagle powrócił z martwych... Ileż by dał, żeby znów móc go uściskać. Usłyszeć jego piękny śmiech albo po prostu patrzeć, jak pracuje w skupieniu.
     Łzy popłynęły mu po policzkach. Wytarł je szybkim, gniewnym ruchem. Przecież był pewny, że już nie miał w sobie łez. Miał wrażenie, że tamten Ogień wypalił cały jego żal
i w ogóle wszystko…
     Nie, o Nim był w stanie rozmyślać, dlatego powiedział:
     - To pewnie jego nazywają Bardem Łucznikiem, Zabójcą Smoka.
     Sigrid wytrzeszczyła oczy.
     - Skąd o tym wiesz?
     - Po prostu wsłuchałem się w to, co mówią elfy.
     - Ty je... rozumiesz?!
     - Oczywiście! - zaśmiał się. - Większość z tych tu obecnych znam bardzo dobrze.
     Zamrugała z niedowierzaniem.
     - To długa historia - wyszeptał.
     - Chciałabym ją kiedyś usłyszeć.
     Miał już coś powiedzieć, lecz mu przerwano.
     - Mamy do pogadania, bracie - stwierdziła Sybil srogo.
     Spojrzał w jej stronę. Z trudem rozpoznał utęsknione oblicze siostry.
     - Z ust mi to wyjęłaś - odparł równie wrogo, po czym oboje parsknęli śmiechem.
     Sybil podbiegła do niego i ujęła w mocny uścisk. Milczeli, obejmując się, a Dorian napawał się upragnioną bliskością siostry, lecz ona po chwili oderwała się od niego
i zaczęła nim potrząsać.
     - Ty! Obiecałeś! Obiecałeś, że już mnie nie zostawisz! - krzyczała załamującym się głosem. - Dlaczego to zrobiłeś?!
     - Ciebie też nie było przy mnie, kiedy się obudziłem! - odparł.
     - Chciałam tylko sprawdzić, co u reszty! Poza tym, zostawiłam cię pod dobrą opieką!
     - Och, w to akurat nie wątpię.
     Dorian i Sybil spojrzeli na Sigrid, a jego siostra powiedziała:
     - Z całego serca dziękuję ci, że się nim zajęłaś. Teraz powinnaś odpocząć.
     Dziewczyna kiwnęła głową, po czym oddaliła się.
     - Więc wytłumacz się - warknęła siostra. - Gdzież ty się podziewałeś? I jakim cudem cię nie znalazłam? Przecież szukałam cię wszędzie, i to godzinami!
     - Ja naprawdę nie pamiętam - jęknął. - Ostatnie, co sobie przypominam, to jak skoczyłem do wody, a zaraz potem wszystko jakby eksplodowało. Wyrzuciło mnie gdzieś daleko, mocno mnie poobijało, ale potem znalazłem jakiś kawałek drewna i się go uczepiłem. Później… - nie chciał kontynuować.
     - Dorian… co się stało? - szepnęła zmartwiona Sybil.
     - Najpierw było gorąco - zaczął. - Wszystko płonęło i ja płonąłem. Całe moje ciało
i umysł trawił ogień… miałem wrażenie, że to ja wszystko rozpalam, niszczę, pożeram. Byłem potężny, zły, nic nie mogło mnie powstrzymać. Słyszałem, jak On mówił… coś
w Czarnej Mowie. Ty byś pewnie zrozumiała.
     - Cóż to było?
     - Ash nazg durbatulûk, ash nazg gimbatul… i więcej nie pamiętam.
     - Jeden, by wszystkimi rządzić, jeden, by wszystkie odnaleźć… - Zmarszczyła brwi. - Nie rozumiem.
     - Ani ja. Ale On ciągle to mówił i mówił, był taki wściekły, tak bardzo wściekły, a cała jego złość spływała na mnie. Bardzo mnie to wykończyło. Zacząłem zapadać się
w ciemność. Zakręciło mi się w głowie, po czym odleciałem. Dosłownie. Widziałem świat
z góry, miałem wielkie skórzane skrzydła. Później chyba czymś dostałem i wpadłem do wody, na samo dno. Od tamtej pory było zimno, lodowato. Cały czas panował mrok. Byłem ogromny. Wiłem się wśród mułu.  Wszystko się ruszało, czułem na sobie przemieszczające się masy wody. Byłem jakby… we wszystkim, wszędzie, a zarazem nigdzie.
     Siostra zagwizdała.
     - Proszę, proszę, braciszku, nie próżnowałeś! Słyszałeś głosy, byłeś smokiem, prastarym węgorzem stworzonym przez Ulma i jak on krążyłeś we wszystkich żyłach świata!
     - Taa, jasne - prychnął. - Moim zdaniem zwyczajnie miałem omamy spowodowane gorączką.
     - Skoro tak mówisz… kontynuuj. Za ciekawiłeś mnie.
     - Potem była walka. Woda zwalczała ogień, a ogień wodę. Zagubiłem się w tym wszystkim... och, jak to dobrze ująć? Ja… wyparowywałem.
     Zamilkł. Uśmiechnął się szeroko na wspomnienie tego, co było później.
     - Co cię tak bawi? - zdumiała się Sybil. 
     - Tata.
     - CO?!
     - Tata do mnie mówił.
     - COOO? - Wytrzeszczyła oczy. 
     - A to! Mówił mi to, co powtarzał mi często: „nie poddawaj się, synu”. Jak mógłbym go nie posłuchać? Walczyłem. Ale byłem już słaby, czułem wszechogarniający chłód. I wtedy usłyszałem hymn do Elbereth. W pełni odzyskałem świadomość. Coś kazało mi odśpiewać. Poznałem twój głos… potem rozpoznałem ciebie. Byłem pewien, że w końcu jestem bezpieczny, że jestem uratowany. Chyba dlatego pozwoliłem sobie odpłynąć. Szedłem jakąś ciemną doliną, ale Tauriel mnie wezwała. Zawróciłem w stronę światła. Znalazłem się w jakimś miłym, ciepłym miejscu. Chyba po prostu… spałem.
     - Tak, spałeś. Przez cały dzień, noc, aż do teraz, a mamy późne popołudnie!
     „A i tak nie wypocząłem”. 
     - Dobrze wiedzieć - mruknął. -  A tak w ogóle… gdzie ja jestem?
     - Nad brzegiem Jeziora. Esgaroth zostało doszczętnie zniszczone po tym, jak runął na nie Smaug, trafiony Czarną Strzałą.
    - Zaraz, chwila, moment! To jakim cudem wy wszyscy żyjecie? - zapytał, będąc w nie małym szoku. - Przecież czekaliście w porcie, prawda?
     - No… nie wszyscy. Kiedy Sigrid wróciła sama, ja wybiegłam po ciebie. Nagle wszystko zawaliło mi się na głowę i wpadłam do wody.
     - Wariatka!
     - Sam jesteś wariat! W dodatku cholerny z ciebie bohater, bracie. Uratowałeś Sigrid, sam narażając się na śmierć - zapiała, jakby opowiadała balladę o starożytnych herosach.
     - No co?! Miałem ją tak tam zostawić, żeby spłonęła?
     - Nie, jasne, że nie. Chodzi mi tylko o to, że w ogóle jej nie znałeś, a jednak pomogłeś. To takie… romantyczne.
     - Skończ - syknął. - To może ty też czujesz coś do tego chłopaka, brata Sigrid, skoro wyprowadziłaś jego i tę małą, oraz krasnoludy i Tauriel oczywiście, z pożaru…
     - Och tak! Bain to miłość od pierwszego wejrzenia! - zakpiła.
     - OOO, czekaj, zawołam Filiego! - zagroził.
     - No śmiało - odparła bez cienia strachu. - I tak ci nie uwierzy.
     - Czyli zbliżyliście się do siebie - stwierdził Dorian.
     - Wracając do wyjaśnień - odchrząknęła siostra. - Dryfowałam sobie w Jeziorze, na pół przytomna, kiedy reszta mnie znalazła. Okazało się, że ich tylko mocno poturbowało, nic więcej. Ja ponadto miałam… eee… sporo drzazg w ciele. Wiem, że to wszystko dziwne, bo raczej nie powinniśmy ocaleć, lecz widocznie było to nam dane.
     - Oczywiście. Jesteśmy już u celu. Wszystkie koszmary muszą mieć kiedyś swój koniec, a szczęśliwe czasy nadejść.
     Tym optymistycznym akcentem zakończyli rozmowy. Dorian poczuł się zmęczony, wiec zamknął oczy i powoli zasypiał, a siostra trzymała go za rękę. W pewnym momencie jak
z oddali usłyszał Sigrid:
     - To on, tato.
     Zza parawanu wyłonił się wysoki mężczyzna o kruczoczarnych włosach i ponurym wyrazie twarzy. Sybil wstała za równe nogi.
     - Bardzie - skłoniła się lekko.
     On bez słowa kiwnął głową, lecz nie zaszczycił jej spojrzeniem. Uważnie przyglądał się Dorianowi, który szybko przerwał ciszę:    
     - Wybacz mi, Zabójco Smoka, że ci się nie ukłonię, lecz nie mam siły wstać.
     - Nie musisz mi się kłaniać - odparł. - To samo dotyczy ciebie, córko Kory. Nie po tym, co zrobiliście dla moich dzieci.
     - Nie mówmy już o tym. - Chłopak niemal nie powstrzymał się przed przewróceniem oczami.
     - Jeżeli takie jest twoje życzenie - rzekł król Bard. - Jest jeszcze tylko jedna sprawa: podziękowanie. Muszę ci się jakoś odwdzięczyć.
     - Nie ma takiej potrzeby, doprawdy.
     - Ależ jest - ciągnął mężczyzna uparcie. - Śmiało wkroczyłeś w pożar, by uratować moją ukochaną Sigrid… Ucierpiałeś przez to niemało. Potrzebujesz opieki i odpowiednich warunków, by wyzdrowieć. Thranduil nadchodzi tu ze swoimi wojskami…
     „O jasna cholera!” - pomyślał ze strachem.  
     - … lecz wysłał kilka elfów przodem. Są już tutaj i od razu zabrali się za stawianie chat dla moich ludzi. Ty, twoja siostra oraz reszta waszych kompanów otrzymacie pierwszą
z nich.
     Dorian zaniemówił na gest tak wielkiej wspaniałomyślności. Na szczęście odezwała się Sybil:
     - Dziękujemy ci za twoją szczodrość. Jesteśmy ci bezgranicznie wdzięczni.
     - Nie ma o czym mówić - mruknął Bard.
     Nagle na scenę jak burza wpadły dwa młode krasnoludy. Nie zwracając uwagi na żadne maniery podbiegli do Doriana i bez słowa przytulili go mocno. Chłopak poczuł się dziwnie. Skądś ich znał. I to bardzo dobrze.
      Kiedy odkleili się od niego, starszego rozpoznał po lodowato niebieskich oczach…
     - Fili!
     … a młodszego po uroczym uśmiechu i kołtunach brązowych włosów.
     - Kili!
     Zanim zdążyli coś powiedzieć, usłyszał Súriona:
     - Dorian, melui mellon!
     To na pewno był jego najlepszy przyjaciel. Tylko dlaczego poznaje jego twarz z takim trudem? Uściskali się serdecznie. Potem zjawiła się elfka, lecz dopiero po głosie zrozumiał, że to Tauriel.
     - Przybyłem na twoje wezwanie - powiedział do niej.
     Uśmiechnęła się pięknie. Z tego, co sobie przypominał, ten uśmiech powinien zrobić na nim piorunujące wrażenie. Ale nie. Dziwne, lecz nic już nie czuł do Tauriel. To pewnie przez Ogień.
     Potem przyszedł Oin i Bofur, później Dorian poznał Baina i Tildę, odwiedziła go reszta elfów z Mrocznej Puszczy, nawet ludzie z Esgaroth.
     Był oszołomiony. Wszędzie naokoło przewalał się radosny tłum, zewsząd był klepany po ramieniu, słyszał pochwały, zapanowała ogólna wesołość.
     Kiedy w końcu zostawiono go w spokoju był już późny wieczór. Ognisko trzaskało wesoło, a Dorian leżał przy nim, będąc wykończonym do granic. Bliskość ognia dawała mu siłę, lecz jednocześnie przypominała o Głosie, co go męczyło. Musiało to być po nim widać, bo siostra, cały czas czuwająca u jego boku, zapytała z troską:
     - Dorian, źle się czujesz?
     - Nie, nic, to nic - odparł szybko. - Tylko… może… zaśpiewasz mi?
     Zmarszczyła brwi, wyraźnie zdziwiona, jednak bez dalszego zadawania pytań położyła się po jego lewej stronie, tej dalszej od ognia, i zanuciła kołysankę mamy.
     O tak, to pomagało. Dzięki tej piosence mógł zapaść w sen bez żadnych koszmarów. To był dobry, długi, regenerujący sen. Gdy obudził się rano, znów ujrzał Sigrid, ale nikogo innego. Każdy wpadał od czasu do czasu, lecz tylko na chwilę. Wszyscy pomagali w budowie chat. Efekt tego był taki, że Dorian został przeniesiony do jednej z nich tego samego dnia, pod wieczór. Potem od razu dorwał się do niego Oin.
     - Elfom nie można do końca ufać, to pewne - powiedział. - Nawet jeżeli ta Tauriel ci pomogła, to nic nie zaszkodzi, żebym i ja sprawdził, czy wszystko w porządku. Wolę się upewnić. Twoja siostra wyglądała jak jeż po tym, jak wyciągnęliśmy ją z wody. Wyjęcie tuzinów tych drzazg to była istna udręka!
     Dorian zachichotał i bez słowa poddał się długiemu, wnikliwemu badaniu. Gdy zostało ono zakończone, stary krasnolud stwierdził:
     - Nie znalazłem nic niepokojącego. Potrzebujesz przede wszystkim ciszy i spokoju.
     Do tego ostatniego każdy stosował się jak do jakiegoś świętego przykazania. Owszem, odwiedzali go często, lecz nie na długo. Ciągle byli zajęci. Dorianowi to nawet pasowało. Potrzebował wypoczynku, ale z drugiej strony nie chciał zostawać sam. Sam na sam ze swoimi rozważaniami o Ogniu i Głosie.
     Lecz nie był sam. Uparcie czuwała przy nim jedna osoba.
     Sigrid.
     Dorian bardzo ją polubił. Była miła, przyjazna, dobrze im się rozmawiało. Co więcej, dokonał ważnego odkrycia. Kiedy ta dziewczyna była blisko, wszystkie ponure myśli znikały. Ogień i Głos zostawali zepchnięci do najdalszych zakątków jego umysłu, tracąc na znaczeniu. Nawet Sybil nie wywierała na nim takiego efektu.
     Dorian zrozumiał, że potrzebował Sigrid.
     Jej zachowanie po krótkim czasie się zmieniło - stała się bardziej nieśmiała oraz małomówna, lecz mimo to ciągle troskliwie się nim opiekowała. Postanowił sobie, że za wszelką cenę pozna przyczyny tej odmiany.
Również teraz przyglądał się jej uważnie, kiedy dokładnie okrywała go kocem. Nic jednak nie mówiła, starając się unikać jego wzroku. Miał już tego dość, a najbardziej chyba tego, że od jej dotyku przechodziły go dreszcze.
     - Sigrid… dlaczego tak o mnie dbasz?
     Znieruchomiała. Nadal nie patrzyła prosto w jego kierunku, a w dal, najwyraźniej zastanawiając się na odpowiedzią.  Powili zbliżył rękę do twarzy dziewczyny i ujął dłonią jej podbródek, zmuszając do spojrzenia w oczy. Zobaczył w nich panikę, jakby coś ukrywała. Chłopak już dobrze wiedział, co. Ale ona nadal milczała. Cóż, jeżeli Sigrid nie chce tego wyznać, Dorian ją zmusi. Podniósł się do pozycji siedzącej.
     - Wiesz, co mogłabyś dla mnie zrobić?
     - Co? - spytała ochoczo.
     - Usiądź przy mnie.
     Widać było po niej, że się waha.
     - Proszę, usiądź przy mnie - powtórzył.
     Ostrożnie przysiadła obok niego tak, że stykali się ciałami. Rzucił jej uśmiech, ten
z rodzaju rozbrajających, a Sigrid zarumieniła się uroczo. Na ten widok stracił samokontrolę. Zobaczył, że jego dłonie wbrew woli oplotły jej twarz, a on przybliżał się do niej. Przynajmniej skutek był zadowalający - Sigrid porzuciła nieśmiałość i również zaczęła przysuwać się bliżej. Tylko dlaczego serce biło mu tak szybko? Przecież robił to już nie raz, nie dwa... Bardzo powoli, wręcz z namaszczeniem, złożył delikatny pocałunek na jej policzku. Później odsunął się odrobinę, żeby zobaczyć jej reakcję. Z satysfakcją ujrzał, że dziewczyna rozchyliła usta i przymknęła powieki, co oznaczało głód oraz apetyt na więcej. Jak mógłby być tak okrutny i go nie zaspokoić? Ich wargi musnęły się niemal niewyczuwalnie, a i tak miał przez to elektryzujące dreszcze. Dorian najbardziej na świecie zapragnął poczuć to jeszcze raz. Ich usta złączyły się w pocałunku, a doznania były niespotykanie intensywne - chłopak jeszcze nigdy nie czuł tak fascynującego... czegoś. Zechciał dowiedzieć się, co to dokładnie było, lecz z drugiej strony miał ochotę odkrywać Sigrid powoli. Nie spieszył się zatem i cieszył się tym, co miał. A było czym. Całowali się, jakby byli dla siebie stworzeni, a pomimo to przestali. Pocałunek był słodki, za krótki jak na jego gust, lecz piękny w swojej niewystarczalności. Wymienili uśmiechy, jakby rozumiejąc się bez słów. Pogładził ją po policzku. Miała delikatną, miłą w dotyku skórę. Patrzyli sobie głęboko w oczy, nic się nie odzywając. Po niedługim czasie Dorian zniecierpliwił się trochę. Na szczęście Sigrid nachyliła się ku niemu, czytając w jego myślach. W tym momencie przy wejściu do chaty usłyszał krzyk siostry:
     - Mamy wspaniałe nowiny, braciszku!
     Dorian i Sigrid odskoczyli od siebie jak poparzeni. Tak cudowna chwila musiała zostać przerwana, oczywiście.
     - Och! - Jego kochana siostrzyczka stanęła w drzwiach jak wryta i patrzyła raz na niego, raz na dziewczynę, po czym przez jej twarz przemknął uśmieszek.
     - Sybil, do jasnej cholery, czy ty nigdy nie nauczysz się pukać?! - warknął.
     Nie zdążyła odpowiedzieć, bo dołączył do nich Fili.
     - Powiedziałaś mu już? - spytał od razu.
     - Co? Co miała mi powiedzieć? - zapytał zdezorientowany Dorian.
     Sybil przewróciła oczami. Podbiegła do brata, uklękła przy nim i z uśmiechem pokazała mu swoją lewą dłoń.
     Szczerozłoty pierścień Dis lśnił na jej serdecznym palcu.

____________________________

Cokolwiek znaczy ostatnie zdanie, nie powiem, bo to mi zniszczy efekt.
Dorianie, co ty brałeś?
Czy miał tylko omamy, czy też naprawdę przeżył to wszystko… to już własna interpretacja.
Zdaje sobie sprawę, że to z tym ash nazg durbatulûk, ash nazg gimbatul to przegięcie, ale po prostu nie mogłam się powstrzymać.
Jak łatwo zauważyć, naszemu bohaterowi coś się stało w głowę- rozpoznaje ludzi
w większości po głosach, nie po twarzach.
Ulmo - jeden z Valarów, pan wód Ardy. 

Rozdział 10.

      - Ki, zabraniam ci umierać, słyszysz?! 
     Niestety, jego brat był głuchy na wszelkie prośby, groźby czy błagania. Szamotał się
w łóżku, a ból doprowadzał go do szaleństwa.
     Fili trzymał Kiliego i jedyne, co mógł zrobić, to bezradnie patrzeć na jego śmierć
w męczarniach.
     Bofur właśnie pobiegł po królewskie ziele. Każda minuta ciągnęła się
w nieskończoność.
     „Nie, Ki! To się nie może tak skończyć!” - pomyślał Fili.
     Rozległ się odległy huk. Ściany domostwa Barda aż się zatrzęsły.
     - Tato? - spytała Sigrid niepewnie.
     - To od strony góry - stwierdził Bain.
     - Powinieneś uciekać - powiedział Fili. - Weź dzieci i wyjedź stąd.
     - Ale dokąd? - odparł Bard smutno. - Od tego nie da się uciec.
     - Czy wszyscy umrzemy, tato? - wyszeptała przerażona Tilda.
     - Nie, kochanie - odpowiedział uspokajającym tonem.
     - Ten smok… zabije każdego.
     Bard wyrwał ukrytą Czarną Strzałę.
     - Nie, jeżeli ja zabiję go pierwszy.
     Jego dzieciom opadły szczęki.
     Krzyk Kiliego pełen cierpienia przywrócił ich wszystkich do rzeczywistości. Fili podbiegł do brata. Było z nim coraz gorzej. Fili nie był w sanie skupić się na niczym, widział tylko katusze swego brata. Otrzeźwiał gdy znikąd zjawili się orkowie.
     Sytuacja stawała się coraz bardziej dramatyczna, lecz pomoc nadeszła, oczywiście,
z najmniej oczekiwanej strony.

***

     Nie.
     „Przestań.”
     To boli.
     „Przestań!”
     Ktoś przyłożył mu coś do źródła tego wszystkiego. Nie wiedział już dokładnie, gdzie to było.  Znał tylko nieopisany ból. Niezliczona ilość okrutnych ostrzy płynąca przez jego żyły, raniąca każdy skrawek ciała, podpalająca wszystko. Walczył z tym. Był krasnoludem, był wytrzymały, nie chciał tak umrzeć, od głupiej strzały. To tylko dodawało cierpienia.
     Nagle poczuł świeży, orzeźwiający zapach królewskiego ziela, a później Ją zobaczył.
     Wyłoniła się z białego światła, powtarzając jakąś niezrozumiałą mu elficką formułę. Nie mógł uwierzyć, że to Ona. Nie mógł uwierzyć, że mógł istnieć ktoś tak piękny i cudowny jak Ona.
     Dotarło do niego, że cały ból ulatywał. Stał się nagle niesamowicie zmęczony i wszystko znikło.
Gdy otworzył oczy, Ona była pierwszym, co ujrzał.
     - Tauriel?
     Nie pamiętał, co potem mówił, lecz był pewien, że było to szczere. A gdy ich palce się zetknęły, został porażony jakąś nieznaną mu siła. To było coś dziwnego, nowego, nieodkrytego. Mimo okoliczności poczuł się szczęśliwy i dziękował Aulëmu za ten moment.
     Potem wszystko było jak w opowieściach.
     Najpierw usłyszeli potężny wicher, niczym huragan.  Później mrożący krew w żyłach ryk, po czym Esgaroth zapłonęło jak pochodnia.
     Nadszedł Smaug.
     A potem pojawił się ktoś jeszcze mniej oczekiwany.

***

     Weszli do płonącego budynku. Zobaczyli Filiego, Kiliego Oina, Bofura, jakąś dziewczynkę, chłopaka i… Tauriel.
     - Dzień pełen niespodzianek - mruknął Dorian.
     Po lewej usłyszeli czyjeś wołane o pomoc.
     - Oho, które z nas idzie uratować komuś życie? - spytała Sybil.
     - Ja - odparł jej brat. - Ty zabierz resztę. Widziałem łódkę niedaleko. Czekajcie tam na mnie, a jeśli nie będzie się dało, to spotkamy się w porcie.
     - Do zobaczenia.
     Każdy ruszył w swoją stronę. W pewnym momencie do głowy przyszła im ta sama myśl - rozdzielenie się to najgorsze, co mogli zrobić.
     Lecz dopiero mieli się przekonać o słuszności tego przeczucia. 

***

     Wybiegł z domu w ostatniej chwili, niosąc ją na rękach. Biegł tak przez dłuższy moment, po czym postawił ją na nogi.
     - Wszystko w porządku?
     Kiwnęła głową tylko, wciąż w stanie szoku.
    W tej samej chwili smok znów zanurkował, plując ogniem. Zewsząd nadeszły okrzyki histerii oraz strachu. Zerwał się potężny wiatr, bijący od skrzydeł Smauga, dodatkowo zaprószający ogromny pożar.
     Tuż obok zaczął walić się dom. Dorian popchnął dziewczynę do przodu, w ostatniej chwili ratując ją przed przygnieceniem przez rozżarzone drewniane bale. Sam odskoczył
w tył, starając się uniknąć poparzenia, szczególnie uszkodzenia oczu przez iskry. Gdy rozejrzał się dookoła, zauważył, że znajdował się na moście, z dwóch stron zagrodzonym wysoką zasłoną ognia. W wodzie naokoło pływały płonące resztki. Nie widział nikogo, tylko tamta dziewczyna wciąż stała w miejscu, bezradnie gapiąc się na niego.
     - Ratuj się, słyszysz?! - wrzasnął do niej. 
     Ani drgnęła.
     Gdzieś wysoko rozległ się wściekły ryk bestii.
     - UCIEKAJ!
     Uciekła. Został sam.
     Ogień i dym. 
     Wszędzie.  
     Płomienie zamykały się wokół niego coraz ciaśniejszym pierścieniem.  
     Czuł żar na swojej skórze i ból w klatce piersiowej. 
     To nie był zwykły pożar.
     Ten ogień był zdolny stopić dosłownie wszystko. 
     Ponadto zdawał się mieć własną, mroczną i potężną wolę. 
     Ja jestem ogień… Ja jestem… śmierć.
    „A więc to tak”. 
     W Rivendell śnił mu się jego koniec.
     „Nie”.
     Co powiedziałeś?
     „Ogień próbował wykończyć mojego tatę, ale ja się nie dam!”
     Nigdy nie uda ci się przede mną uratować.
     „Niby dlaczego?”
     Jeszcze nie rozumiesz? Ja jestem tobą, a ty jesteś mną.
     „Co?”
     Ja jestem ogniem… i ty jesteś ogniem.
     „Nie! Jestem tylko człowiekiem”. 
     Och, doprawdy?
     „Tak… skoro, jak twierdzisz, jestem tobą, czyli ogniem, powinienem być też śmiercią. Nie jestem nią”.
     Jeszcze… lecz możesz się nią stać. Wystarczy, że dasz się mi ponieść, że pójdziesz ze mną i za mną.
     „Nigdy mnie nie dostaniesz!”
     Głupcze! Stąd nie ma żadnej drogi ucieczki!
     „A właśnie, że jest!”
     Głos zaśmiał się.
     Miał do wyboru  długą śmierć w męczarniach przez spłonięcie albo stopniowe wychłodzenie i w końcu zamarznięcie w Jeziorze - wystarczyło tylko wyskoczyć.
     Zatem decyduj się! Lecz wiedz, że lodowata woda cię pochłonie, ugasi, ale ja  cię nie zabiję.
     Nie wierzył Mu.
     Wybór był prosty.
     Płomienie zaczęły lizać jego skórę.
     „Tym razem to nie skończy się ogniem” .
     Dorian skoczył.

***

     Sekundy przeciągały się w minuty, minuty w godziny. Przeciążona łódka niespokojnie kołysała się w porcie. To trwało zbyt długo.
     - Sigrid!
     Dziewczyna przystanęła i rozejrzała się.
     - Tilda?!
     -Tutaj, tutaj!- krzyknęła dziewczynka.
     Starsza siostra panicznie starała się odnaleźć źródło dźwięku w ogólnym chaosie.
W końcu ich zauważyła i przybiegła do nich.
     Smaug znów natarł, zionął ogniem. Głośniej rozległy się krzyki, piski, płacze.
     Dziewczyna błyskawicznie wskoczyła do łódki. Była sama.
     - Gdzie jest Dorian?! - krzyknęła Sybil.
     Sigrid spojrzała na nią ze strachem, smutkiem oraz bezradnością.
     - Gdzie jest mój brat?! - powtórzyła, potrząsając nią.
     - On wyniósł mnie z domu…- wykrztusiła Sigrid. - A później obok zawalił się jakiś budynek i… i został odgrodzony… k-kazał mi uciekać…
     Sybil bez dalszego pomyślunku wyskoczyła z łódki z powrotem w płomienie. Pędziła do brata, ignorując nawoływania reszty.
     A wtedy Smaug został trafiony Czarną Strzałą i runął na Miasto.
 

KONIEC KSIĘGI DRUGIEJ

Rozdział 5.

     Biegli. Biegli tak szybko, tak długo i tak niestrudzenie jakby wstąpiła w nich nadludzka siła.
     Krew, ich krew była wszędzie - we włosach, na ubraniu, na rękach i nogach, na twarzy.
     Wszystko ich bolało, całe ciało, ale to nie miało znaczenia.
     W płucach mieli ogień, ale to się nie liczyło.
     Biegli i biegli, bo od tego zależy życie tych, których kochają. 
     Biegli i biegli, jakby goniła ich sama śmierć, przed której wyrokiem uciekali uparcie od tak dawna.
     Potrzebowali pomocy.
     Dorian i Sybil zdali sobie sprawę, jak niewiele byli w stanie zdziałać w pojedynkę. Jak śmiesznie małe były ich możliwości.
     W pościgu Azoga wzięło udział wielu więcej orków niż przypuszczali. Rodzeństwo zaatakowało szajkę Plugawcy w nocy, jednak nie przemyśleli wystarczająco dobrze oraz trafnie przebiegu tamtej potyczki. Zostali otoczeni, pogryzieni, poranieni i postrzeleni. Pod koniec zrobiło się naprawdę groźnie. Jedynie szalony pomysł Sybil, aby dosiąść warga pozbawionego pana, uratował ich przed najgorszym. Od tamtej pory uciekali praktycznie bez przystanku.
     Zabili wiele plugawych stworów tamtej nocy. I chociaż nadal zostało ich około dwa tuziny, to gniew Białego Orka był ogromny. Powodowało to, że zbliżał się do Thorina i jego Kompanii bardzo szybko. Za szybko. Jeśli Thorin nie da się namówić na wejście do Rivendell, wszyscy będą straceni.
     Rivendell. Imladris. Ostatni Przyjazny Dom na wschód od Morza. Jedynie tam mogli mieć nadzieję na znalezienie pomocy. Być może było to zbyt śmiałe, bezczelne, naiwne
i głupie, aby wpadać tam biegiem i błagać o pomoc nieznającego ich wcale Lorda Elronda Półelfa. Sybil i Dorian nigdy gościli w jego domu, choć znali do niego drogę. Słyszeli wszystko, co najlepsze o gospodarzu Rivendell. Zdali się na fakt, że po mieczu pochodził on z rodu Eldarów - tak więc z całą pewnością cechowała go światłość oraz dobroć. Po kądzieli zaś rodu ludzkiego - co czyniło go jakby bliższym. Być może nie pozostanie głuchy na ich błagania. Rozumieli, że byli nikim, zwykłymi ludźmi, w porównaniu z Elfami Wysokiego Rodu zamieszkującymi Imladris. Dlaczego te wspaniałe istoty miałyby narażać się na niebezpieczeństwo w walce z orkami, po to, by chronić krasnoludy, na prośbę dwojga dzieci?
     Ale to była ich ostatnia, płonna nadzieja, której będą trzymać się kurczowo do ostatniej chwili.
     Kiedy czuli, że zaraz serca pękną im z wysiłku, nogi odpadną i wyplują własne płuca, wkroczyli do Ukrytej Doliny.
     Dorian i Sybil stanęli jak wryci. Zaparło im dech w piersiach, to miejsce… to miejsce było… zabrakło im słów. W niemym zachwycie patrzyli na Ostatni Przyjazny Dom jaśniejący w promieniach wschodzącego słońca i zapomnieli o wszelkich troskach. Niesamowita aura Imladris zadziałała na nich od razu. Błogie uśmiechy wstąpiły im na twarze. Mogliby upajać się widokiem Doliny przez wieczność całą, lecz musieli się śpieszyć.
     Na drżących nogach ruszyli w stronę wspaniałego domostwa. Elf, którego zdaniem było najwyraźniej przyjmowanie gości, wyszedł im naprzeciw, rozłożył ramiona w powitalnym geście, po czym rzekł:
     - Witajcie w naszej dolinie, przyjaciele elfów! Na imię mi Lindir. Widzę, że potrzebujecie gościny. Udzielimy wam jej z radością. Czujcie się jak u siebie w domu i zostańcie z nami ile zechcecie. Lord Elrond, pan tego miejsca, z przyjemnością powita tak młodych ludzi. Od lat nie widzieliśmy tu kogoś wam podobnego. Lecz najpierw pozwólcie się sobą zaopiekować, jesteście poważnie ranni - zakończył z nutą troski w głosie.
     Rodzeństwo skłoniło się nisko.
     - Bądź pozdrowiony Lindirze! Jestem Dorian, syn Brandona, a to moja siostra Sybil, córka Kory. - Wskazał na Sybil, która dygnęła. - Czujemy się zaszczyceni tak dobrym przyjęciem. Naszą pierwszą prośbą jest chwila prywatnej rozmowy z czcigodnym Lordem Elrondem, najlepiej natychmiast. Mamy do niego sprawę niecierpiącą zwłoki - mówił szybko.
     Czas uciekał, czas uciekał!
     Wielkie zdziwienie odmalowało się na pięknej twarzy Lindira.
     - Jeśli takie jest wasze życzenie. Pozwólcie za mną - powiedział tylko.
     Prowadził ich przez zachwycający ogród pełen wodospadów, strumieni i altan, następnie przez wielkie, cudowne komnaty, aż do miejsca, gdzie przy kamiennym stole stał Elrond Półelf, odwrócony do nich plecami, patrzący z góry na Dolinę. 
     - Poczekajcie tu - Lindir powiedział cicho do rodzeństwa, a następnie podszedł bliżej do swojego władcy i rzekł:
     - Mój panie, przed chwilą przybyło do nas dwoje dzieci. Mówią, że mają do ciebie sprawę niecierpiącą zwłoki.
      Lord Elrond odwrócił się i spojrzał na młodych ludzi, a Sybil i Dorian nagle poczuli się niezwykle onieśmieleni jego pięknem i majestatem. Dotarło do nich, jacy byli mali, śmieszni,  nic nie znaczący oraz niewiele wiedzący. Zdawało im się również, że niesamowite oczy półelfa przeszywały ich dusze na wskroś. Po chwili ciszy pan Rivendell rzekł:
     - Zaiste, niezwykłymi jesteście gośćmi, dzieci Brandona i Kory. Podejdźcie.
     Tak też rodzeństwo uczyniło, kłaniając się bardzo nisko, podczas gdy Lindir oddalił się.
     Zapanowało milczenie. Elrond przyglądał się uważnie jego nowym gościom, a z ich oczu wyczytał bardzo wiele. Zobaczył ich tragedię, a także poświęcenie dla dziedziców Durina. Ujrzał twarze ich rodziców, których nade wszystko kochali i utracili, a także oblicza tych, którzy wyrządzili im tyle krzywdy. Zdał sobie sprawę, jak bardzo szlachetne mieli serca i jak wielki hart ducha, jak bardzo byli waleczni i nieustępliwi. Momentalnie nabrał szacunku do tych dzieci. Ponadto zdziwił się wielce.
     „Nie spotyka się już ludzi takich jak oni. W dodatku są jeszcze tacy młodzi, za młodzi, aby tyle przecierpieć” - pomyślał, lecz na głos powiedział jedynie:
     - A więc dramatycznie potrzebujecie pomocy. I nie chodzi wam o pomoc dla waszych umęczonych, poranionych ciał. Pragniecie pomocy dla tych, których życia cenicie ponad własne.
     Dorian przerwał mu szybko:
     - Lordzie Elrondzie, bądź łaskaw wybaczyć nam naszą zuchwałość, ale Thorin, syn Thraina, i jego towarzysze są w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Ściga ich Biały Ork
i około dwa tuziny innych, wszyscy dosiadają wargów…  Nie wiemy, czy Thorin ma zamiar zawitać do twojego błogosławionego domu, jednakże jeśli tego nie zrobi i nikt nie przyjdzie z pomocą, Król pod Górą zostanie razem z towarzyszami wycięty w pień - mówił rozgorączkowany.
     - Czego zatem dokładnie ode mnie pragniecie?- zapytał Elrond, doskonale znając odpowiedź.
     - Błagamy cię panie, abyś wyruszył  ze swoimi rycerzami  jak najszybciej i zabił orków ścigających Thorina Dębową Tarcze oraz jego ludzi - Sybil prosiła, niemal wpadając
w płacz.
     - Słusznie bym postąpił, spełniając waszą prośbę. Jest to niepokojące, aby grupa orków odważyła się przekroczyć  Brunien i wtargnąć na moje ziemie. Uczynię to, co chcecie, chociaż jestem pewien, że od krasnoludów nie usłyszę słowa podzięki - powiedział Elrond z nutą goryczy w głosie, a później dodał:
     - Zrobię to ze względu na was.
     Ulga. Niesamowita ulga zalała ciepłą fala serca rodzeństwa. Dokonali wręcz niemożliwego. Dokonali! Nagle poczuli z całą mocą, jak bardzo byli wycieńczeni, ranni, słabi. Stali się śmiertelnie zmęczeni, tak bardzo, że nie mogli utrzymać się na nogach
i padli na kolana przed Elrondem.
     - Jeśli to coś znaczy, masz nasze największe podziękowania, panie - wyszeptał Dorian
     - Czy kiedykolwiek wynagrodzimy ci twoją wspaniałomyślność i dobroć, lordzie Elrondzie? -spytała Sybil.
     - Podziękowania od istot tak dobrych jak wy znaczą dla mnie bardzo wiele. Jeśli powrócicie do pełni sił i będzie gośćmi w moim domu przez najbliższe dni, poczuję się wystarczająco nagrodzony. Tymczasem poddajcie się opiece moich ludzi. Ja wyruszam natychmiast - rzekł Elrond, i, przywoławszy elfkę imieniem Ireth, rozkazał jej zaopiekować się Sybil i Dorianem. Następnie odszedł szybkim krokiem.
     Zanim padli bez życia, Sybil i Dorian usłyszeli piękny dźwięk elfich rogów bojowych przeszywający poranne  powietrze.

***

     To było słodko-gorzkie spotkanie.
     Ciekawość jest zaiste pierwszym stopniem do piekła.
     Jednak Fili i Kili czuli się, jakby znajdowali się w jego najokropniejszych czeluściach.
     Wieść o śmierci Brandona  i Kory oraz o spaleniu Ettinor rozdarła serca krasnoludów na drobne kawałki. 
     Czuli się, jakby stracili członków własnej rodziny.
     I dom.
     Jak mogli przez dwa lata żyć, bawić się i spać spokojnie, podczas gdy ich kochani Dorian i Sybil głodowali, marzli i ocierali się o śmierć, pozostawieni sami na pastwę Losu?
     W dodatku poświęcili swoje życia dla nich.
     Fili i Kili ustalili, że nie godzili się na to. Ich zdaniem Dorian i Sybil powinni zostać wyniesieni ponad wszelkie ziemskie zaszczyty.
     I tak się stanie. Nie wiedzieli jak, nie wiedzieli kiedy, ale byli pewni, że, kiedy Thorin zostanie Królem pod Górą, to ci dwoje ludzi będą jedynymi, którym Król się pokłoni. Fili
i Kili już o to zadbają, nieważne, jak trudne to sie okaże.  
     Jednak teraz najtrudniej było trzymać język za zębami, wiedząc, że Azog Plugawca żyje i ich ścigał! Ale obiecali zachowanie milczenia Dorianowi i Sybil, kiedy się z nimi rozstawali.
     Nie pamiętali, jak wrócili do obozu po tym spotkaniu. Świadomość powróciła do nich
z całym swoim okrucieństwem, kiedy rano zostali obudzeni. Koszmarnie bolały ich głowy. Przede wszystkim od płaczu. Ale mieli też lekkiego kaca.
     Ten poranek to był jeden z niewielu momentów, gdy Kili chciał być osobą nieprzyciągającą uwagi otoczenia. Czuł na sobie spojrzenia kompanii, kiedy w milczeniu funkcjonował przez cały dzień. Nic nie kombinował, nie śmiał się ze wszystkimi, chodził ze spuszczoną głową, często wpatrywał się w dal i grzecznie słuchał Thorina.
     To było wystarczająco dziwne zachowanie, aby wywołać poruszenie wśród reszty. Jedynie Bilbo zdawał się nie być zdziwiony, a ponadto był równie milczący jak on i Fili.
     Fili też bardzo szybko to zauważył.
     On sam nie chciał przyjąć prawdy do wiadomości. Chciał mieć pewność, że to mu się przyśniło. Że Brandon i Kora żyją i prowadzą szczęśliwy żywot na jaki sobie po stokroć zasłużyli. Fili chciał, aby to wszystko było niczym więcej niż sennym koszmarem.
     A z drugiej strony nie. Pragnął, żeby jego taniec z Sybil nie był jedynie snem.
     Fili próbował, tak bardzo się starał zachowywać normalnie, ale z marnym skutkiem. Wiedząc o tragedii, jaka dotknęła Sybil i Doriana, nie potrafił myśleć o niczym innym. Nawet odzyskanie Ereboru straciło na znaczeniu. To musiało być po nim widać, gdyż zobaczył rosnące napięcie wśród członków kompanii. Szeptali między sobą o nim i Kilim. Tylko Bilbo tego nie robił. Ich Włamywacz coś wiedział.
     Trzeba będzie to wyjaśnić.
     Tego Fili obawiał się najbardziej - czasu na wyjaśnienia.  Nie był na to gotowy.
     Jednak zanim takowy czas nadszedł, dopadł ich pościg Azoga.
     Serca Filiego i Kiliego ścisnął ogromny strach. Nie bali się o własne życia, lecz o ich rodzeństwo. Skoro wyznaczyli oni sobie za zadanie powstrzymać orków, czy to znaczy, że polegli?
     Gdy Lord Elrond razem z garstką swoich rycerzy zabił ich prześladowców, a potem ugościł Kompanię Thorina Dębowej Tarczy w Rivendell, Fili i Kili jako jedyni nie zaznali spokoju.
     Dorian, Sybil, gdzie jesteście?

______________________________

 Kilka dni po słodko-gorzkim spotkaniu, nasze kochane rodzeństwo zapłaciło za swoją zuchwałość.
Ale formy to im trzeba pogratulować.
Elrond wyda wam się niezbyt istotny, ale będzie miał ogromne znaczenie w mojej opowieści.
To już połowa pierwszej księgi.
Błagam o opinie! Nie wiem, czy mam publikować dalej....