Rozdział 8.

Nie umiem opisywać bitew. (I tak nie jestem nadzwyczajnie utalentowaną "pisarką", więc żywię nadzieję, że mi wybaczycie. Może. Jakoś).
Mamy tutaj dużo wydarzeń z punktu widzenia Kiliego, który robi głupotę życia, która to nie wychodzi mu na dobre oraz pokazuje mój brak logistycznego i realistycznego myślenia.

______________________________

     Nie potrafił skupić się na walce. Jakieś dziwne uczucie prześladowało go przez cały czas. W jego sercu nie było już pustki.  Ona była gdzieś w pobliżu. Jego Jedyna także brała udział w bitwie. Gdzieś blisko…
     Nie widział Jej tyle długich dni i zimnych nocy. Ileż by dał, by znów usłyszeć Jej głos, albo chociaż Ją ujrzeć…    
     Ona była gdzieś niedaleko.
     Obiecał Filiemu, że będą trzymać się razem. Musiał pozostać u boku brata i wuja. Jednak jego serce twierdziło zupełnie co innego.  
     Wiedział, gdzie miał iść, doskonale znał kierunek. Musiał ją odnaleźć.
     Zaczął biec.
     - KILI! - Fili wrzasnął za nim. - CO TY ROBISZ?! WRACAJ!
     - Muszę znaleźć Tauriel! - krzyknął przez ramię, nie dbając o to, czy brat go usłyszał.
     Biegł, był coraz bliżej, już naprawdę niewiele brakowało…
     Właśnie wtedy jego wzrok padł na Doriana i Sybil.  

***

     „Za tobą, na czwartej, dziesięć jardów, na cętkowanym wargu”. 
     Wspomniany ork wraz z wierzchowcem został zabity znajomymi strzałami.
     Goblin po twojej lewej, ork po prawej. Zaatakują za trzy, dwa…
     Nigdy nie zdążyli zadać ciosu. Dorian nadział ich na miecz, najpierw orka, później goblina.
     Zabrakło mi strzał.
     „Osłaniam cię”. 
     Skupił wszystkie myśli na tym zadaniu. Musiał się niemal rozdwoić, by zapewnić siostrze bezpieczeństwo. Nie było łatwo, ale udawało mu się to.
     Odgłosy bitwy zaczynały go przytłaczać. Dźwięki towarzyszące gruchotanym kościom, ciałom rozpruwanym na kawałki, wrzaski cierpienia i rozpaczy, jęki, powarkiwania
i skomlenia, wycie, okrzyki tryumfu, przekleństwa. Powoli stawał się zdezorientowany.
     „Sybil, pospiesz się”. 
     Zerknęła na niego, a jej oblicze zastygło w wyrazie strachu. Błyskawicznie wyjęła długi nóż zza pleców i rzuciła w Doriana. On wiedział, co to oznaczało. Nie ważył się zmienić swojej pozycji. Odwrócił się i nabił orka, atakującego go od tyłu, na swoją klingę.
     Już jestem.
     Kiwnął głową, po czym odwrócił się do niej plecami. Nie był przygotowany na to, co ujrzał.
     Nieopodal, Kili stał w bezruchu, wśród innych walczących krasnoludów. Był sam i gapił się na nich jak zaklęty. Co za głupiec! A wtedy Dorian zauważył…
     „SYBIL! KILI!”
     Pochylił się, kiedy siostra uwolniła strzałę lecącą prosto w kierunku ich brata.

***

     Kili zamarł w bezruchu i obserwował. Jakże absurdalne zachowanie w trakcie bitwy. Nic nie mógł na to poradzić. Nie wierzył w to, co widział. Był w szoku, był pod wrażeniem, był tym widokiem zachwycony i jednocześnie przerażony.
     „Kim oni są?” - pytał sam siebie po raz setny. Odpowiedź brzmiała: Dorian i Sybil.
     „Ale nie, tak naprawdę”. 
     Stali odwróceni do siebie plecami i zabijali każdego orka, który się do nich zbliżył. 
Z czasem odważnych było coraz mniej. Powód tego był prosty - śmiałkowie zostawali natychmiastowo zabici.            
     Umysły Doriana i Sybil zdawały się być połączone. Patrząc na nich teraz, wydawało się, że obydwoje doskonale wiedzieli, jakie każde z nich wykonywało ruchy, chociaż siebie nie widzieli. Co więcej, oni przewidywali, co zaraz zrobią. Uzupełniali się w jedno. Sybil trzymała orków na dystans, wystrzeliwując ich z łuku, Dorian przebijał mieczem każdego, który podszedł.
     Kili trafił na moment, kiedy Sybil zabrakło strzał. Krasnolud nie mógł nawet dojrzeć, czy oni w ogóle coś mówili między sobą. Dorian tak po prostu zaczął osłaniać siostrę, kiedy ona kluczyła pomiędzy trupami swoich ofiar, odzyskując strzały. Przecież nawet nie dała mu żadnego znaku… 
     Jakiś ork chciał zaatakować Doriana od tyłu. Chłopak nie zauważył tego, i już prawie było za późno, gdy Sybil dobyła długiego noża i rzuciła prosto w stronę brata. On nawet nie drgnął. Jedyne co zrobił, to odwrócił się i nadział napastnika na swój miecz w tym samym momencie, kiedy nóż wbił się w głowę orka.
     To było po prostu… niewiarygodne.
     „Kim oni są?”
     Nie mogli być zwykłymi ludźmi. Większość ludzi, jakich poznał, byli słabi, chciwi, małostkowi. Chociaż Dorian i Sybil należeli do tej rasy, pierwiastka ludzkiego było w nich najmniej. Te dwie istoty wyglądały jak niezwykła kombinacja trzech ras. Posiadali elficką mądrość, dobroć, umiejętności, a także krasnoludzki upór i odporność, i jeszcze ludzką waleczność. Byli zbyt piękni jak na normalnych ludzi, ale niewystarczająco na elfów. Zbyt wysocy jak na krasnoludy, zbyt niscy jak na typowych przedstawicieli swojego plemienia.  Byli po trochu wszystkimi i zarazem żadnymi. A przy tym jeszcze tak okropnie młodzi!  Czy urodzili się tacy? Trudno orzec. Od małego doskonale się dogadywali i uzupełniali. Ale byli tylko przeuroczymi dziećmi, a stali się… Czym? Czym byli?
     „W tym momencie?”
     Gniewem. Potęga. Zwycięstwem.
     Zemstą. Strachem. Śmiercią. 
     Kili miał zaszczyt przekonać się, jak czuli się ich wrogowie. Poczuł na sobie gniew, potęgę i chęć zemsty rodzeństwa. Kili poczuł strach i bliskość śmierci, gdyż Sybil celowała prosto w niego. Ona naprawdę mierzyła do niego z łuku.
     Po chwili uwolniła strzałę. Bez wahania. 
     Świat zwolnił. Kili patrzył na siostrę z niedowierzaniem, zdradzony. Jej wargi układały się w słowa: „KILI, PADNIJ!”   
     Zrobił to natychmiastowo. Zamknął oczy i czekał. Nadal słyszał zgiełk bitwy. Śpiew stali, krzyki walczących, jęki konających. Nie umarł! Otworzył oczy i podniósł się powoli. Był cały i zdrowy. Tuż za nim leżało ciało goblina przeszyte znajomą strzałą. Kiliego przeszedł dreszcz.
     „Drżyjcie jej wrogowie”. 
     Podziwiałby Doriana i Sybil dłużej, gdyby nie nagląca chęć zobaczenia swojej Jedynej. Zostawił swoje rodzeństwo bez obaw, nie patrząc na nich po raz kolejny.

***

     Walka trwała już długo, lecz jeszcze nie odczuwał zmęczenia. Nakierował całą swoją uwagę na przetrwanie tego piekła.
     Ale wtedy go zobaczył.
     Ta twarz.
     Twarz mordercy.
     Pomimo ośmiu lat od tamtego dnia Dorian zapamiętał to oblicze.
     Ten ork.
     „On zabił mamę”. 
     On ją zabił. Zastrzelił ją, trafiając w łono. Była w siódmym miesięcy ciąży. Nosiła pod sercem bliźnięta, rodzeństwo, o które rodzice starali się ponad dziesięć lat. A on ją zabił, gdy zasłaniała jego i Sybil własnym ciałem.
     Nagle przez jego umysł zaczęły przemykać urywki rozmów.
     Z jej rany popłynęła rzeka krwi, tak intensywna, że miałam wtedy wrażenie, że nana jest jej źródłem… Ada leżał w kałuży ciemnej krwi, jego martwe członki groteskowo powykręcane, a nana, dygocząc w agonii lecz uparcie czołgając się do taty, swoją krwią dosłownie zalała niemały kawałek jadalni… moje buty były nią potem przesiąknięte… 
A teraz powiedz mi… po tym wszystkim, powiedz mi, czego chcesz... Zemsty. 
     Zemsty.
     Zemsty. Zimnej, wyrachowanej, okrutnej.
     Dorian zapragnął odebrania tysiąca istnień w zamian za te dwa.
     Ale najbardziej pożądał ukrócić tylko jedno.
     Morderca będzie błagać o litość. I nie dostanie jej.
     Rozdzielenie się to naprawdę najgorsze, co możemy zrobić.
     Pamiętajcie, nie możecie się rozdzielać, pod żadnym pozorem!   
     Jesteśmy w tym razem. I razem pozostańmy, nieważne do jakiego końca.
     Dorian odsunął od siebie ostatni głos rozsądku. Gniew oraz żądza pomszczenia Brandona i Kory były zbyt silne. Nawet nie próbował się im oprzeć.
     - Wybacz mi, Sybil - wyszeptał, gdy przerwał połączenie między nimi i odszedł, zostawiając ją kompletnie samą.
     Patrzył tylko na tego orka. Reszta otaczającej go rzeczywistości była niewyraźna. Raczej nieświadomie torował sobie drogę do przeciwnika. Nic nie mogło go zatrzymać. Wrogowie umykali przed jego spojrzeniem z podkulonymi ogonami.
     Kochał to.
     Coraz większa siła zaczęła wzrastać w jego ciele. Przetaczała się przez niego potężna fala energii. Przyspieszył kroku, a w końcu zaczął biec. Uniósł miecz. Ostrze odbijało refleksy świetlne niczym kryształ, jak zawsze. Teraz jednakże, w odbitym świetle przeważała czerwień. Czerwień wszechobecnej krwi, śmierci, gniewu. Klinga zapłonęła ogniem. Ogniem wojny i zemsty, złości
i zawiści, wrogości i zniszczenia. Ostrze jaśniało przykuwając uwagę wszystkich dokoła. Zatrzymywali się wpół ruchu, a on czuł na sobie ciężar ich spojrzeń, ale nie zwracał na to uwagi.    
     Miał wrażenie, że płomienie lizały jego skórę, przyjemnie ją łaskocząc. Płonął. 
     Był Ogniem. Był śmiercią. 
     Był ostatnim przeciwnikiem tego mordercy, który już dawno ulokował swój wzrok na Dorianie.
     Ich miecze skrzyżowały się z hukiem.
     - Co ty robisz na bitwie, chłopczyku? - morderca spytał kpiąco.
     - Zabijam - warknął Dorian. - Jak ty.
     Ork uśmiechnął się drwiąco, a potem złączyli się w śmiertelnym tańcu.     

***

     „Dlaczego przestałeś?”
     Specyficzny stan umysłu, który osiągała walcząc razem z Dorianem, został przerwany. Nie miała czasu na głębsze zastanowienie nad tym, gdyż wrogowie znów napierali. Bez brata za swoimi plecami czuła się jakoś nieswojo, jakby bezbronna.
     „Nie jestem bezbronna”. 
     Zabiła dwóch goblinów jednym strzałem. Miała przeczucie, że coś chciało ją zaatakować od tyłu. Odwróciła się i błyskawicznie zastrzeliła oddalonego o pięć jardów warga. W tamtym momencie nie miała nawet na względzie brata, który powinien stać za nią. Zawsze wiedział, kiedy ona zamierzała tak zrobić i od razu kucał, ratując głowę.
     Jednak teraz Doriana nigdzie nie było. Sybil rozejrzała się dookoła zdezorientacją, ale nie mogła wychwycić jego znajomej sylwetki wśród ogólnego chaosu. Jej serce przeszyło lodowate ostrze strachu. Nie chciała stracić brata po raz kolejny. Przyglądała się uważnie otoczeniu, ze szczególnym uwzględnieniem sterty ciał usłanej wokoło. Nadal ani śladu brata. Zaczęła wpadać w panikę. Krzyczała jego imię, truchtając to w tę, to we w tę.
     Zostawił ją. Obiecał, że będą trzymać się razem, a porzucił ją. Ufała mu, a on…
     „Lepiej żebyś miał jakieś dobre wytłumaczenie, bo gdy cie znajdę, to…”
     Kiedy już była bliska szaleństwa, dostała odpowiedź.
     Był kilkanaście jardów dalej, po jej lewej stronie. Biegł z uniesionym mieczem, którego ostrze zalśniło gniewem. Klinga odbijała to, co Dorian właśnie czuł, Sybil była tego pewna. Jej brat nacierał na orka. Tego orka.
     „On zabił mamę”. 
     Sybil zaczęła torować sobie drogę do brata, by się do niego przyłączyć.
     „Zemsto, będziesz słodka”.
     Nic nie mogło jej powstrzymać. Bezwzględnie zabijała każdego, kto stanął jej na drodze do pomszczenia Kory, a wrogowie umykali przed jej wzrokiem. Była już blisko, tak bardzo blisko, kiedy usłyszała głos. Głęboki, silny głos, potrafiący wznieść się ponad zgiełk bitwy
i wedrzeć do jej świadomości, pomimo ogarniającej ją wściekłości.
     - Do mnie! - krzyczał Thorin. - Do mnie! Do mnie, ludzie i elfy! Do mnie moi krewniacy!
     Serce Sybil zadrżało na widok Króla pod Górą. Prezentował się tak wspaniale. Jego zbroja jaśniała złotem, a z postawy bił majestat oraz potęga. Nagle dziewczyna zapragnęła znaleźć się blisko niego, walczyć dla niego do ostatniej kropli krwi. Odwróciła się od brata. Zaczęła iść w stronę Thorina. Jej oczy były skupione tylko na nim. Nic więcej nie widziała, nic więcej się nie liczyło. Rwała się do niego całą sobą. Serce biło jej coraz szybciej,
w miarę, jak się zbliżała.
     W pewnej chwili wyczuła zagrożenie po swojej prawej stronie. Jej wzrok padł prosto na jakiegoś orka dosiadającego szarego warga. Znajdował się około dwadzieścia jardów dalej i nakładał strzałę na cięciwę, wzrok skupiając na swoim celu.
     Na Filim.
     Jej ukochany narzeczony walczył u boku Króla, niczego nieświadomy.
     Świat zwolnił w swoim szaleńczym biegu. Sybil patrzyła, jak ork powoli naciągał cięciwę…
     Sięgnęła do kołczanu. Okazał się być pusty. Panicznie rozejrzała się dookoła, lecz wszystkie strzały, jakie zauważała, były uszkodzone, niezdolne do ponownego użycia.
     Przerażenie, jakiego nie czuła jeszcze nigdy, opanowało całą jej istotę.
     To nie może się wydarzyć.
     Pozostało już tylko jedno.  
     Przyspieszyła kroku, po czym zerwała się do najszybszego w jej życiu biegu, który był zarazem ostatnim.

***

     W końcu ją odnalazł. Nie podszedł do Niej od razu, gdyż nie mógł oderwać od Niej wzroku… taka piękna i groźna. Chyba niemożliwym było, aby ktoś był bardziej pełen podziwu niż Kili w tamtym momencie. Patrzył na walczącą Tauriel jak oczarowany, kiedy Ona zabijała przeciwników z nieziemską gracją. 
     - Tauriel… - wyszeptał. Uwielbiał wymawiać to imię. Brzmiało bardzo ładnie. 
     Spojrzała prosto na niego. Czy to możliwe, że go usłyszała? Jakim cudem?
     Uśmiechnęła się i przyglądała, jak Kili bronił się przed atakującymi go właśnie orkami. Kiedy z nimi skończył, zobaczył, że elfka uśmiechała się szerzej. Mrugnął do Niej, a Ona się zaśmiała.
     Wrogowie wykorzystali chwilę Jej nieuwagi. Dziesiątki goblinów, wrargów i orków runęło na Nią jednocześnie, ze wszystkich stron. Nikt nigdy nie mógłby się obronić przed czymś takim.
     Tauriel patrzyła Kiliemu prosto w oczy, kiedy uginała się pod nawałnicą mieczy.   
     Do końca życia nie potrafił wymazać z pamięci Jej wzroku - przepraszającego, przepełnionego bezbrzeżnym smutkiem.
     Jak długo gwiazdy świecą na niebie, tak długo to ty zawsze będziesz mi najmilszym, Kili. A kiedy nadejdzie czas, byś odszedł do komnat twych przodków, ja zabiorę naszą miłość do nieśmiertelnych krain, gdzie nigdy nie wygaśnie.
     Ona była masakrowana, a on bezradnie patrzył. Być może krzyczał, być może płakał. Tego nie pamiętał. Zapamiętał jedynie szok i niedowierzanie, ból oraz rozpacz.
     Ona jeszcze żyła, dogorywała, gdy oni skądś wytrząsnęli ogień. Płonęła, a on bezradnie patrzył. Potem chyba biegł. Na oślep. Nie miał pojęcia, co się z nim działo. 
     Niespodziewanie tuż przed nosem mignęła mu znajoma sylwetka. Zrzucił mu się w oczy długi, brązowy warkocz.
     Sybil. Co ona tu robiła? Gdzie tak pędziła?
     Instynktownie podążył za nią, lecz trudno było mu dotrzymać jej kroku.
     Z oddali zobaczył, jak dziewczyna zasłoniła plecy Filiego własnym ciałem, a później upadła, trafiona strzałą.

_____________________________

Ha, cliffhanger!
Normalnie Kili dawno by zginął. Ale nie, ja musiałam sprawić, żeby ujrzał śmierć swojej Jedynej. 
To przecież było oczywiste, że Tauriel zginie.
A Sybil...
Nie odczytaliście znaków? 

Rozdział 9.

Jutro wywiadówka, ujajaj, dzięki mojemu „dziełu” mogę się obawiać porządnej reprymendy
z powodu pogorszenia się ocen… Mam nadzieje, że tym razem będzie wystarczająco długo i ciekawie.

______________________________

     - Nie jesteśmy zbyt blisko? - szepnął Dorian.
     - Zamknij się - syknęła. - Staram się czegoś dowiedzieć o ich przywódcy.
     Orkowie zarządzili właśnie krótki postój. Ona i jej brat wspięli się na drzewo, jakieś sto jardów od bandy. Wsłuchiwała się w Czarną Mowę, próbując wyłapać coś przydatnego wśród plugawych krzyków oraz wulgaryzmów.
     Niestety, orkowie byli niezmordowani. Ruszyli w dalszą drogę już po kilku minutach. Odwróciła się do brata.
     - Coś nowego?
     - Nic - westchnęła.
    Zrobił zawiedzioną minę i zadumał się na czas jakiś. Zmarszczył brwi.
     - Nadal nie mogę rozgryźć, co się stało z naszym kochanym Azogiem. Co takiego wydarzyło się w Dol Guldur?
     Znała odpowiedź, ale bała się ją wypowiedzieć na głos. Prawda była straszna. Czuła, jak zalewała ją fala gorąca, gdy bart świdrował ją wzrokiem. Nie potrafiła ukrywać przed Dorianem wiele. Wystarczyło, że jakoś wykręciła się od jednoznacznej odpowiedzi, dlaczego Gilraen zerwała z nią przyjazne stosunki.
    - Ty wiesz! - wykrzyknął.
    - Noo... - jęknęła.
    - Powiedz!
    Wzięła głęboki oddech.
    - Azog dostał awans - wyrzuciła szybko.
    - CO?! - parsknął.
    - To nie jest śmieszne! - krzyknęła na widok chichoczącego brata. - On został generałem! Poprowadzi armię!
    Dorian natychmiast umilkł i spoważniał.
    - Czyją? - spytał, pomimo, że znał odpowiedź.
    - Ich pana. Nie mówią o nim inaczej, tylko „Pan”. Domyślam się, że to Czarnoksiężnik.
    Głośno wypuścił powietrze z płuc.
    - Co z tym z zrobimy?
    Wzruszyła ramionami.
    - Nie wiem. Wojna kiedyś musiała nadejść.
    - To nie ostrzeżemy nikogo?
    - Dorian, czy uciekając z Pałacu nie dokonaliśmy wyboru? Czy nie jest przesądzone, że wybraliśmy ochronę Kompanii?
    - Jak chcesz tego dokonać? Sybil, orków jest ze czterdziestu! Sami nie damy im rady.
    - Raz już podołaliśmy takiej liczbie - odparła.
    - Tak, ale prawie nas zabili, a uciekliśmy tylko dzięki wargowi. Teraz nie mają ani jednego.
    - Co w takim razie poczniemy? - zapytała z beznadzieją w głosie.
    - Na razie ich śledźmy. Jeżeli zaatakują naszych kochanych, wtedy wkroczymy.
    - Dobrze.
    Gdy upewnili się, że znajdowali się w odpowiedniej odległości od szajki, wyruszyli. Bezszelestnie przemykali przez gęsty, trudny do przebycia las. W przeciwieństwie do orków robili to z klasą, nie niszcząc ani jednej gałązki. Znaleźli się niebezpiecznie blisko wrogów - mogli usłyszeć, jak orkowie tratowali wszystko na swej drodze. Czas upływał im w napiętym milczeniu. Sybil nie potrafiła odgonić się od ponurych myśli i wyrzutów sumienia związanych z dzieckiem. Ponadto ciągle bała się o Kiliego. Miała nieodparte wrażenie, że widziała strzałę z lotką charakterystyczną dla tych zatrutych. Zastanawiała się też, co się działo z Kompanią. Czy byli cali? Czy dostali się do Miasta na Jeziorze? Jeżeli tak, to kiedy wyruszą do celu?
    Samotna Góra… Jej widok nie był Sybil obcy. Ettinor znajdowało się pięćdziesiąt mil lotem ptaka od niej. Wystarczyło wyjść na zewnątrz i spojrzeć na zachód, żeby zobaczyć ją majaczącą w oddali. Dziewczynę zawsze fascynował ten szczyt. Marzyła, że pewnego dnia wyrwie się z rodzinnej wioski i wstąpi do legendarnych hal Ereboru. Thorin tak pięknie o nich mówił, a zwłaszcza o Arcykamieniu. Chciała ujrzeć Królewski Klejnot na własne oczy. Teraz to pragnienie mogło się spełnić.
     Pogoń za marzeniami oraz strach dodawały jej sił, któredziwnie traciła. Zaczynała szybko się męczyć, a tempo, które niegdyś nie powinno sprawiać problemu, teraz ją wykańczało.
     Zasłabła.
     - Dorian…
     Nie zareagował. Był jedynie kilka metrów przed nią. Czyżby powiedziała jego imię aż tak cicho?
     - Dorian!
     Zanim zdążył się odwrócić, ona upadła na ziemię. Ruszył w jej stronę z krzykiem. Nie wiedziała, dlaczego w jego głosie było tyle strachu, dopóki nie zaczęła staczać się w głąb jakiegoś dołu. Krzaki jeżyn raniły ją boleśnie, w dodatku mocno poobijała się o ostre kamienie. Kiedy w końcu się zatrzymała, jęknęła głośno. Zamknęła oczy i dyszała ciężko. Wszystko ją bolało i było jej niedobrze. Po dłuższym czasie brat zjawił się obok. Zejście ze zbocza zajęło mu całe wieki. Uklęknął przy niej i szepnął z niepokojem:
     - Co się dzieje, Sybil?
     - Nie wiem, nie rozumiem…
     - Szszsz, mów ciszej.
     - Hę?
     - Bardzo głośno krzyczałaś, gdy spadałaś.
     - Naprawdę?
     - Tak…
     Miał coś powiedzieć, ale nieopodal rozległ się wrzask, który mógł należeć tyko do orka.
     Z trudem podniosła się na nogi i nałożyła strzałę na cięciwę. Dorian uniósł miecz
w gotowości.
     Nadeszli ze wszystkich stron, zacieśniając krąg wokół nich. Ich przywódca wystąpił naprzód i powiedział:
     - To znowu wy, zdrajcy.

***

     - Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.
     Ta uwaga wyrwała go z zamyślenia i wspomnień. Spojrzał na Bilba. Zalała go fala ciepła na widok kompana. Darzył go coraz większym szacunkiem oraz podziwem, lecz mimo to nie miał najmniejszej ochoty mówić mu o dniu, w którym stracił wszystko. Spojrzenie Hobbita było bardzo ciekawskie i Thorin miał wrażenie, że był zmuszony do udzielenia mu odpowiedzi. Niechętnie odwrócił wzrok od miłych, przyjaznych oczu. Wpatrywał się w krasnoludzką kuszę obronną i milczał. Na szczęście Balin wyręczył go
w wyjaśnieniu Bilbu całej sytuacji.
     - Gdyby tamtego dnia ludzie celowali lepiej- szepnął załamującym się głosem. - Historia potoczyłaby się inaczej.
     „Wszystko potoczyłoby się inaczej”.
     Cała podróż w stronę Samotnej Góry była jednym wielkim rozdrapywaniem dawnych raz oraz gdybaniem.
     Dziad, Frerin i mąż Dis żyliby, tak jak mnóstwo niewinnych poddanych. Ojciec by nie zaginął. Królestwo nie zostałoby zniszczone, a Arcykamień…
     Arcykamień, Akrcykamień… Zajmował jego myśli coraz częściej. Klejnot był kluczem do sukcesu. Przepiękne Serce Góry… było w dużej mierze także jego własnym.

***

     Ostrze coraz bardziej wgłębiało się w jego gardło. Zaczął się szarpać, ale ork trzymał go bardzo mocno swoimi łapskami. Dorian klęczał bezbronny na ziemi. Został zaatakowany tak niespodziewanie, że aż dał się obezwładnić. Wszystko dlatego, że orkowie uciekli się do szantażu.
     Przywódca powiedział, że nazywa się Bolg, syn samego Azoga. Później stwierdził, że najwyższa pora, aby on i siostra zginęli. Sybil odparła na to, żeby ich nie zabijał, ponieważ są cenni dla Thorina. Dorian przeklinał ją w duchu za to, jaka z niej kretynka. Dowódca spytał, dlaczego. Ona milczała. Jego złapano i przyłożono mu sztylet do gardła. Ona milczała. Bolg zapytał, czy Sybil powie, dlaczego. Ona milczała. Sytuacja stawała się coraz bardziej dramatyczna.
     W miarę jak Sybil uparcie milczała, nóż mocniej wpijał się w jego szyję.
     Widział, jak bardzo jego siostra jest rozdarta. Patrzyła raz na niego, raz na przywódcę, lecz nadal milczała.
     - No to jak będzie? - warknął Bolg.
     Strużka krwi zaczęła płynąć po jego szyi.
     Sybil z przerażeniem spojrzała Dorianowi w oczy, bez słów pytając, co robić.
     „Nie mów, błagam cię, nic nie mów!” - prosił ją w myślach.
     Otrze wbiło się już tak głęboko, że na moment stracił oddech. Zaczął się krztusić.
     - Powiem, tylko puśćcie mojego brata, a powiem! - krzyknęła.
     Ork odrzucił Doriana od siebie. Chłopak wylądował na kamieniach. Odruchowo chwycił miecz. Przejrzał się w klindze - miał mocne nacięcie na tchawicy, które dość obficie krwawiło.
     Lecz w tej chwili mieli inny problem.
     - A teraz wytłumacz się - rozkazał przywódca szajki. - Dlaczego miałbym was nie zabijać Dlaczego jesteście niby tacy cenni dla Dębowej Tarczy?
     - Użyj węchu - odparła Sybil.
     Bolg wyraźnie wściekł się na tak śmiałą odzywkę, ale zaczął intensywnie wciągać powietrze nosem. Musiał wyczuć coś interesującego, bo podszedł bliżej jego siostry i ją obwąchiwał. Nagle przestał i wybuchnął szyderczym śmiechem.
     - Dziwka! - wykrzyknął. - Puściła się z krasnoludem i teraz nosi w sobie jakiegoś mutanta!
     Chichotał jeszcze przez jakiś czas, po czym nagle urwał i warknął groźnie:
     - I co z tego, że jesteś w ciąży z jakimś śmierdzącym karłem? Jaki to ma związek
z Dębową Tarczą? - zamilkł na moment, a później spytał, jakby olśniony:
     - Czyżbyś to z nim się przespała?
     - Lepiej - odparła z uśmieszkiem. - Z jego umiłowanym siostrzeńcem.
     Dowódca orków prychnął.
     - No i co z tego?
     - A to, że Thorin nas oraz synów swojej siostry kocha nade wszystko, a ci z kolei kochają mnie i brata. Wszyscy trzej są gotowi oddać życie za nas… A kiedy usłyszą, że jestem w ciąży…
     - Rozumiem - mruknął Bolg. - Chcecie być kartą przetargową?
     -Tak.
     - Hmm… a jaką mam gwarancję, że Dębowa Tarcza odda się w moje ręce w zamian za was? Skąd mogę mieć pewność, że nie łżesz? Może nawet nie widziałaś tych trzech na oczy, co?
     W odpowiedzi Sybil szczegółowo opisała wygląd Thorina, Filiego i Kiliego, w jakim byli wieku, skąd pochodzili, z jakiej rodziny się wywodzili, opowiedziała wszystko o ich upodobaniach, typowych zachowaniach, nawet o tym, jaką broń mieli zawsze przy sobie.
    - Mój ojciec mówił mi o tobie co nieco, zdrajczynio - rzekł Bolg. - Opowiadał, jak długo opierałaś się torturom, żeby tylko nie wyjawić nic o tych krasnoludach. Mówił, że tobie
i twojemu tchórzliwemu bratu zależy na nich najbardziej na świecie… tymczasem teraz sprzedajesz ich tak łatwo…
    Sybil, tak jak Dorian, z pewnością wyczuła groźbę ukrytą w tych słowach. Przerwała mu szybko:
     - Może w końcu zrozumiałam, że należy stać po wygranej stronie?
     Bolg spojrzał na jego siostrę z… uznaniem?!
     - Jakie stawiasz warunki?
     - Nie tkniecie mojego brata i pozwolicie nam zatrzymać broń.
     Ork parsknął śmiechem.
     - Chyba kpisz! Naprawdę uważasz, że zgodzę się na to, żebyście pozostali uzbrojeni?
     - Tak - odpowiedziała.
     - Niby dlaczego? - warknął.
     W mgnieniu oka nałożyła strzałę na cięciwę. Zdawało się, że celowała prosto 
w dowódcę. Uwolniła strzałę, która świsnęła obok ucha Bolga, przebijając głowę orka stojącego za nim. 

     - Bo odebranie nam jej dużo by was kosztowało.
     „Może za niedługo ona przejmie rolę negocjatora?” - pomyślał Dorian.
     - I tak wam nie uciekniemy - przekonywała dalej.
     Zapanowała napięta cisza.
     - Umowa stoi - wycedził syn Azoga w końcu.
     Siostra kiwnęła głową, po czym podbiegła do Doriana i bez słowa ucięła sobie sztyletem kawałek rękawa. Obwinęła ranę na jego szyi skrawkiem materiału.
     Nie mieli jak otwarcie porozmawiać o tym, co zaszło. Dlatego użyli swojego systemu znaków.
     - Jak my się z tego wyplączemy? - zapytał.
     - Czas pokaże - odparła. - Na razie grzecznie im towarzyszymy. Jeżeli nadarzy się jakakolwiek okazja, uwalniamy się od razu.
     - Oczywiście… ach, jeszcze jedno…
     - Tak?
     - Czy ty grałaś?
     - Nie.

***

     - Chodź przystojniaku, zajmę się tobą.
     Fili nadal nie mógł uwierzyć w to, co się stało.
     Thorin nie pozwolił Kiliemu wyruszyć w ostatni etap podróży.
     Jego brat był bezbrzeżnie zawiedziony, rozczarowany i zły. Widział to. Fili poczuł narastający w nim gniew.
     - Wuju… Wychowaliśmy się na legendach o Górze. Sam nam je opowiadałeś. Nie możesz mu teraz tego odebrać!
     - Fili!
     - Będę go niósł, jeżeli będzie trzeba! - Nie mógł znieść myśli o rozłące z bratem na dłużej niż parę chwil.
     Teraz to ja jestem waszym ojcem.
     „Sam tak mówiłeś! Dlaczego teraz go zostawiasz?!”
     Przysięgał nad grobem ich ojca. Obiecał, że będzie się nimi opiekował i pewnego dnia zabierze ich do Ereboru.  Thorin obiecał. Ale czy teraz stoi przed nim ten sam Thorin? Czy ten sam, którego razem z Kilim traktowali jak ojca? Coś się w nim zmieniło.
     - Fili, pewnego dnia będziesz królem, a wtedy zrozumiesz. Nie mogę ryzykować powodzenia tej wyprawy przez wzgląd na jednego krasnoluda. Nawet mojego krewniaka.
     „Myślisz już tylko o bogactwach, władzy i Arcyklejnocie”.
     Teraz to Thorina zabierała choroba złota. Fili był rozdarty. Z jednej strony zapragnął zostać przy wuju i zrobić wszystko, by zapobiec rozwoju choroby, ale…
     Kili cierpiał. Z jego raną było coraz gorzej, już tego nie ukrywał.
     Nie mógł tak zostawić swojego małego braciszka.
     - Fili, nie bądź głupcem. - Thorin próbował go zatrzymać. - Twoje miejsce jest
w Kompanii.
     „Nie”
     - Moje miejsce jest przy bracie.
     Wuj już go dalej nie powstrzymywał. Z pewnością rozpierała go złość na tak jawny akt nieposłuszeństwa, lecz tego po sobie nie pokazywał. Mieszkańcy Miasta na Jeziorze najpewniej zaraz wezmą go na języki, drwiąc z tego, jakim to cieszył się posłuchem.
     Fili nie dbał o to.
     Kili umierał, tylko to się liczyło.

*** 

     Padli na ziemię, ciężko dysząc. Byli nie do zdarcia, to trzeba orkom przyznać.
     Znaleźli się właśnie przy moście łączącym Esgaroth z brzegiem Jeziora.
     Bolg podszedł do Doriana i Sybil, po czym burknął:
     - Zostaniecie z połową moich zuchów. Reszta idzie ze mną, sprawdzić, gdzie jest Dębowa Tarcza. Gdy go znajdziemy, dostaniecie przyprowadzeni i dojdzie do wymiany. Lepiej nie próbujcie żadnych sztuczek, jasne? - warknął.
      Pokiwali głowami, nic nie mówiąc. Fuknął na nich, a później zabrał ze sobą około dwudziestu orków.
     Poczuli się zagrożeni jak nigdy wcześniej. Do tej pory tylko dowódca powstrzymywał mordercze zapędy swoich podkomendnych. Ich obawy sprawdziły się po niedługim czasie.
     Dwóch orków podeszło do wykończonej Sybil i siłą postawiło ją na nogi. Potem zaczęli się do niej dobierać.
     - Zostawcie mnie! - krzyknęła.
     - Bo co? - syknął jeden.
     - Sprzedałaś się krasnoludowi, to dlaczego nie nam? - spytał drugi.
     Szarpała się, ale przestała po niedługim czasie.
     - W sumie to… czemu nie? - mruknęła.
    Wydawało się, że jest nawet chętna, dopóki nie przebiła dyskretnie sztyletem pierwszego orka, a potem poderżnęła gardło drugiemu. To rozwścieczyło pozostałych. Zaatakowali naraz, ze wszystkich stron. Lecz dwudziestu orków to nie czterdziestu.
     Dorian i Sybil osunęli się zmęczeni na kolana, gdy było już po wszystkim. Udało im się zabić wszystkich wrogów bez poważniejszych obrażeń.
     - Och nie - jęknął Dorian. - Znowu to zrobiliśmy.
     - Jesteśmy zdrajcami, mówiłam ci - wydyszała Sybil.
     Milczeli przez chwilę, rozglądając się po polu potyczki. Gleba nasiąkła krwią, a naokoło zaczął roznosić się jej zapach.
     Musieli uciekać, natychmiast. Jeżeli Bolg ich tak nakryje…
     Do ich uszu dobiegł niespodziewany hałas. Ujrzeli, jak nikt inny, a sam książę Legolas konno gonił potomka Azoga. Ominięto ich bez zaszczycenia ani jednym spojrzeniem.
     Opadły im szczęki. To było co najmniej… nieoczekiwane. Skąd się u licha wziął tutaj syn Tharnduila?
     - Co robimy? - spytała zdezorientowana Sybil. 
     - Musimy sprawdzić, co się stało - odparł jej brat.
     Popędzili do Miasta na Jeziorze z szybkością wiatru. Znaleźli się w dziwnym labiryncie kanałów, mostów i wąskich uliczek. Nie było widać ani żywej duszy.
     Sybil jęknęła.
     - Jakim cudem ich znajdziemy?
     - Trupy nam pomogą - odpowiedział Dorian.
     Zaczął przeczesywać teren dookoła. W końcu natrafił na martwe ciało orka. Później na kolejne, i jeszcze jedne, i następne. Zwłoki były jak tropy prowadzące do celu.
     Nagle oboje doznali tego samego przeczucia - ich ukochani byli niedaleko, rodzeństwo wyczuwało ich obecność. Wiedzieli już dokładnie, do którego domu musieli się udać. Biegli co sił w nogach. Byli już tak blisko, już widzieli budynek dokładnie, nie dalej jak kilkanaście jardów przed nimi.
     I wtedy nadszedł smok.

______________________________

Azog serio miał syna Bolga... wolę nie wnikać w szczegóły.Ostrzegałam, że Sybil zwraca się
w stronę zła.
Thorina zaczyna trawić choroba, niestety.
Ogólnie, szykuje się rzeź.

Rozdział 8.

Cholerna wena! Stos książek piętrzy się tuż obok, a ja pisze zamiast się uczyć! Nie wiem, czy
w jakiś ciekawy sposób przedstawiłam ucieczkę Kompanii, ale musiałam ulżyć mojej wenie. Nie mogłam normalnie funkcjonować bez spisania tego, co mi przyszło do głowy. Szykuje się kolejna długa noc…

______________________________

     - Zmień wyraz twarzy, bracie.
     Te słowa wyrwały go z zamyślenia.
     - Co?
     - Po twojej minie widać od razu, że coś knujesz… Musisz zagrać, zrobić przedstawienie.
     - Ja nie jestem w tym tak dobry jak ty.
     Pierwszy punkt ich planu wypalił całkowicie. Jego siostra poszła do Relliasa, by przekazać mu, że w piwnicach znajdowały się resztki wina przeznaczonego na królewski stół. Znając umiłowanie elfa do tego trunku, wykorzystała ten fakt dość perfidnie. Chłopak
z ukrycia przyglądał się, jak Sybil przymilała się swemu niechcianemu narzeczonemu. Niewiarygodnym było, jak dobrze grała - zdawało się, że szalała za Relliasem i nie mogła doczekać się ślubu. W pewnym momencie miał ochotę im przerwać - wiedząc, co łączyło jego siostrę i Filiego, nie mógł patrzeć, jak ona namiętnie całowała elfa. Powstrzymał się jednak, a po dalszych obserwacjach jego podziw dla przebiegłości siostry wzrósł. Rellias stał się po pocałunku bardziej uległy oraz wydawał się być oczarowany Sybil. Mimo to,
w oczach obojga chłopak nie dojrzał miłości. To była zimna, wyrachowana gra, w której każdy miał na uwadze własne korzyści.
     Dorian dopilnował, żeby klucznik zszedł do piwnic, mówiąc mu, że beczki do Miasta na Jeziorze jeszcze nie zostały wysłane. Później wspólnie z siostrą z rozbawieniem patrzył, jak elf razem z Relliasem upijał się do nieprzytomności. Potem ujrzeli, że jakaś niewidzialna istota zdejmowała z haka pęk kluczy. Po chwili Bilbo dał znak do dalszego działania.
     Musieli teraz zagadnąć strażników cel. To również należało odpowiednio rozegrać. Rodzeństwo przechodzilo bez słowa nieopodal trzech uzbrojonych po zęby elfów, modląc się w duchu, aby oni zaczęli rozmowę.
     I tak się stało.
     - Tolo, govano ven - zawołał jeden z nich.
     Młodzi ludzie podeszli bliżej, uprzejmie kłaniając się i rzucając słowa powitania.
     - Man cerig? - spytał drugi.
     Dorian przestraszył się.
     „Czyżby już coś podejrzewali?”.
     Odparli, że tylko sobie spacerowali i mogą odejść, jeżeli przeszkadzali. Strażnicy zaprzeczyli gwałtownie. Rozpoczęła się wesoła, niezobowiązująca dyskusja na lekkie, przyjemne tematy. Gratulowali Sybil nadchodzącego zamążpójścia. Plotki w istocie rozchodziły się szybko. Następnie zaczęli żartować, że Dorian wkrótce mógłby wybrać sobie żonę. Dziwnym trafem zaraz potem rozmowa zeszła na temat Tauriel. Dorian zacisnął pięści, próbując opanować złość. Siostra posłała mu szybkie, ostrzegawcze spojrzenie mówiące „uspokój się, przedstawienie trwa”. Praktycznie niezauważalnie kiwnął głową.
     Na dole, wśród cel, można było usłyszeć jakieś poruszenie. Serce w nim zamarło.
     - Co to było? - wyszeptał trzeci ze strażników, nadstawiając uszu.
     - Ja nic nie słyszałam - skłamała Sybil przekonująco.
     Jednak zmysłów elfów nie można było tak łatwo zwieść. Wszyscy wsłuchali się uważnie. Nawet Dorian mógł wyłapać dźwięki podnieconych głosów.
     - Coś tam się dzieje.
     - Och, zdaje wam się - sprzeciwił się Dorian. - Pewnie zadziałała na was wasza własna magia.
     Taka złośliwość nie mogła przejść bez echa. Strażnicy bez reszty pogrążyli się w żywej dyskusji na ten temat. Odetchnął z ulgą. W innym razie od razu usłyszeliby otwieranie cel.
     Niestety, któryś członek Kompanii był na tyle nieuważny, że wprost trzasnął kratami.
     „Idiota!” - chłopak omal nie powiedział tego na głos.
     Trzej elfowie od razu ucichli. Odgłosy dudnienia ciężkich krasnoludzkich buciorów niosły się przez Pałac.
     Strażnicy błyskawicznie zbiegli do cel. Dorian i Sybil nawet nie próbowali za nimi nadążyć.              
     Usłyszeli, jak jeden krzyknął:
     - Uciekli!
     Potem, wedle procedury, popędzili powiadomić o zaistniałej sytuacji panią kapitan straży.
     „To jest czas na ucieczkę”.
     W stroje do lasu przebrali się przed rozpoczęciem akcji. Teraz musieli tylko dostać się do swoich pokoi, po czym zabrać stamtąd przygotowane plecaki oraz broń. Wszystko przebiegało szybko i bez przeszkód. Kiedy Dorian spotkał się z siostrą w umówionym miejscu, usłyszeli róg. Spóźnili się.            
     Pościg za więźniami wyruszył bez nich.

***

      - Bilbo! - rozległ się krzyk Balina.
     Wszyscy zaczęli się śmiać i wykrzykiwać różne rzeczy.
     - Cicho! Strażnicy są blisko! - syknął.
     Uspokoili się, lecz tylko na chwilę.
     „Och, błagam was, wstrzymajcie ich tam jeszcze przez moment” - modlił się do Doriana i Sybil w duchu.
     Mina przywódcy, pełna szoku, niedowierzania oraz podziwu, była warta wszystkiego. Posłał mu spojrzenie mówiące „nigdy się bardziej nie myliłeś, co?”.
     Kiedy uwolnił całą dwunastkę, zaczął sprowadzać ich do piwnic, a w myślach przeklinał ich ciężkie buciory. Zirytował się jeszcze bardziej, gdy chcieli mu wmówić, że zwariował
i zaraz ich złapią.
     „Cholerne krasnoludy! Przecież wiem, co robię!”
     Na szczęście Thorin mu zaufał. Serce zabiło mu mocniej.
     To tylko podniecenie związane z tym, że akcja się udaje, nic więcej. Nic.
     Jako, że oczywiście nie mogło być tak, aby wszystko poszło zgodnie z planem, został sam w pustej piwnicy.
     W dodatku usłyszał gniewny krzyk elfki:
     - Gdzie się podział klucznik?
     Byli coraz bliżej.
     „No to koniec!”
     A potem nagle znalazł się w lodowatej wodzie.
     - Dobra robota, panie Baggins - usłyszał głos Króla, pełen uznania.
     Machnął tylko ręką. Uciekali, a rwący strumień szarpał nimi we wszystkie strony.
     Jako, że oczywiście coś musi pójść źle, zamknięto bramy.
     „Och, błagam. Niech cały mój wysiłek nie pójdzie na marne!”
     Modlitwy Bilba zostały wysłuchane. Pomoc nadeszła z najmniej oczekiwanej strony. Orkowie.
     „Czy może być jeszcze gorzej?”
     Może. Kili zaczął się wspinać do dźwigni, ale kiedy już miał za nią pociągnąć, został postrzelony w łydkę. Stanął w miejscu, zszokowany, po czym upadł, wijąc się z bólu.
     „Kili, ależ ty jesteś lekkomyślny”.

***

     - KILI!   
     Trzy osoby wykrzyknęły to imię jednocześnie: ona, Dorian i Fili.
     W ostatniej sekundzie rodzeństwu udało się wyrwać z Pałacu.
     Kompania znów uciekała, goniona przez elfów i orków. Sybil i Dorian razem z Tauriel, Legolasem oraz kilkoma innymi oddali się przyjemności zabijania stworów.
     Nie potrafiła dobrze skupić się na walce. Przepełniał ją strach o Kiliego. Strzały orków często bywały zatrute. Ofiara umierała wtedy w niekończących się męczarniach. Modliła się do Elbereth, żeby kochany Kili został trafiony zwykłą strzałą. Tymczasem wspólnie
z bratem bezwzględnie uśmiercała orków. Uwielbiała ich zestrzelać albo podrzynać im gardła sztyletem. Dorian walczył swoim mieczem. Zauważyła, że Legolas ma Orkrist, co niemało ją zaciekawiło.   
     Książę mocno sobie pozwalał - zachciało jej się śmiać, gdy zobaczyła, jak skakał krasnoludom po głowach. Obserwowała to widowisko z rozbawieniem, kiedy Dorian trącił ją łokciem. Odwróciła się do niego. Wskazywał na odległe drzewa. Orkowie się wycofywali.
     - Co robimy? - szepnęła.
     - Wiesz, nas w ogóle nie powinno tu być. Powinniśmy wracać.
     - Powinniśmy - odparła.
     - Czyli nie musimy.
     Zaczęli się już oddalać, gdy usłyszeli, jak Legolas rozkazał Tauriel pojmać jednego
z tych potworów.
     - Wróg numer jeden powrócił - stwierdził Dorian, wycierając miecz z krwi.
     - Czy stęskniłeś się za nimi tak mocno, jak ja?- spytała.
     - Nawet bardziej - wyszeptał ze złowieszczym uśmieszkiem.
     Byli pewni, że nikt nie zauważył, jak zniknęli wśród zarośli.

______________________________

Tolo, govano ven - Come, join us - Chodźcie, przyłączcie się do nas. 
Man cerig?- What are you doing?- Co robicie? 
Wróg numer jeden powrócił.
Co zapowiada kłopoty...

Rozdział 6.

Ten dział to dopiero długi! Mam wrażenie, ze wypadłam z formy. Miał być bardzo emocjonujący, a… raczej nie jest. OSTRZEŻENIE: w poniższym tekście zawarłam sporo erotyki. Postarałam się, aby było jak najmniej wulgarnie, no ale ostrzegam.

_____________________________

     Była z siebie dumna. Zachichotała szaleńczo na tę myśl.
     „Czy jestem zła?”
     Siedziała na podłodze, oparta o swoje łóżko, a w rękach ściskała kielich z ciemnym płynem.    
     Zrobiła wszystko w tajemnicy przed elfami. To było duże osiągnięcie.
     Leśne elfy nie miały w swoich składzikach dużej ilości ususzonych roślin, bo nie było takiej potrzeby. Jednak znalazła tam wszystkie potrzebne zioła do sporządzenia trucizny.
     Zanim nadszedł ten dzień, była już bliska wieku, w którym powinna była zostać wydana za mąż. Zaręczono ja nawet z synem rządcy Ettinor. Chłopak był w porządku - całkiem przystojny, spokojny, miły i małomówny. Sybil miała nawet nadzieję na szczęście małżeńskie. Z kimś takim miłość mogłaby przyjść z czasem. Ale była pewna, że przede wszystkim czekałaby ją nuda.
     Kiedy ogłoszono ich zaręczyny, kilka „życzliwych” kobiet było łaskawych zapoznać ją
z recepturą miesięcznej herbaty. „Tak na wszelki wypadek”. Nie uszło bowiem niczyjej uwadze, że cieszyła się powodzeniem wśród chłopców z okolicy, choć nie zawsze tak było. Kiedy zaczynała być zakompleksioną nastolatką, w ogóle nie cieszyła się sympatią płci przeciwnej. Ignorowali ją, ewentualnie z niej kpili.
     Tylko tata mówił: Jesteś piękna, Sybil.
     To się zmieniło, kiedy grupka chłopców podejrzała ją i brata w trakcie ich potajemnych treningów. Ona i Doiran wybierali się wtedy do pobliskiego lasu. Brat mówił jej, do czego ma strzelić, a ona to robiła. Na początku nauki, razem z Kilim, była kiepska. Jednakże nie poddawała się, nabierała wprawy i w tamtym czasie potrafiła urządzić już całkiem spektakularne widowisko ze swoim łukiem. Z mieczem natomiast zawsze była do niczego
i to się nie zmieniło. Była nienajlepszym partnerem do ćwiczeń i Dorian przeważnie bił się
z kukłą.      
     Tamtego dnia poszło jej wyjątkowo dobrze. Zastrzeliła biegnącą wiewiórkę prosto
w oko. Razem z bratem wracała do domu rozradowana. Wiewiórka była idealna na kolację. Tata był z niej bardzo dumny.  Pod wieczór mama wysłała ją na wieś po coś jeszcze. Wtedy chłopaki otoczyli ją, powiedzieli, co widzieli, mówili, żeby pokazała im jeszcze raz, mówili, żeby poszła na z nimi, że chcieli się zabawić. Jednak ona wybroniła się - pobiła swoich napastników. Wieść się rozeszła, a Sybil została zmuszona do wystartowania w konkursie strzeleckim na najbliższym jarmarku. Pokonała nawet rządcę. Od tamtej pory chłopcy wprost ją oblegali, a ona ich wszystkich spławiała. Dlaczego? Po pierwsze, mama słusznie ją ostrzegała, że tak naprawdę chcieli tylko jednego. Po drugie, wszyscy byli nudni. Nie potrafili jej zaimponować. Mama chciała, żeby ona sama wybrała sobie męża, ale widząc, że jej córce nie spieszno do tego, wzięła „najlepszą partię”. Sybil nie kwestionowała tej decyzji - wiedziała, że powinna być wdzięczna. Udawała, całkiem przekonująco, że tak rzeczywiście było.
     Ale potem nadszedł ten dzień. Do tej pory widziała w snach, jak Azog przebija tatę mieczem. Jego wzrok pełen bólu. Dźwięk przedzierającej się stali przez ciało. Jak bezwładnie upada. Jak leży w kałuży ciemnej krwi. Płacz mamy i jej rozpacz. Jej okrutna śmierć.
     Zostali z niczym, a Dorian w ogóle nie pomagał. On też umierał. Sybil tak bardzo się bała. Nie wiedziała, co ma robić. Nie uczestniczyli w odbudowie Ettinor. Udała się z bratem do sąsiedniej wioski, sprzedała konie, a za zarobione pieniądze zdołała ich utrzymać przez jakiś czas, ale nie na długo. Potem próbowała pracować w gospodzie, jednak szybko ją zwolniono. Dokuczał jej głód, chłód i samotność. Pod koniec była tak zdesperowana, że aż gotowa sprzedać się. Do tego jednak nie doszło. Poszła razem z bratem tułać się w dziczy, a spotkanie z elfami zmieniło wszystko. Mieszkańcy Mrocznej Puszczy stali się ich rodziną.
     Oczywiście, Dorian i Sybil mogli udać się do dalszej rodziny, ale nie była ona zbyt liczna. Tata nie miał rodzeństwa, a swoich rodziców praktycznie nie znał - większość czasu wychował się w sierocińcu. Mama pochodziła z bardzo bogatej kupieckiej rodziny. Poznała tatę, kiedy razem z matką, ojcem i siostrą - Karen, przejeżdżała przez Ettinor. Reszta historii mamy i taty, to, jak mówili z chichotem, „jedno wielkie splunięcie w twarz”. Dorian
i Sybil mieli dowiedzieć się szczegółów, gdy dorosną.
     Sybil nie pamiętała swojej ciotki za dobrze. Ostatni raz widziała ją kilka miesięcy przed odejściem Dziedziców Durina z ich domu. Odwiedziła ich, żeby ogłosić smutne nowiny - rodzice mamy oraz małżonek Karen umarli.
     - Jak na moje oko, to ona ma po prostu chrapkę na twojego męża - powiedziała Dis, dziarskim krokiem wkraczając do kuchni.
     - Dis, co ty mówisz?! - syknęła mama.
     - Prawdę - odparła. - Czy nie widzisz, jak Karen na niego patrzy?
     - Moja siostra nie zrobiłaby mi czegoś takiego.
     – Skoro tak twierdzisz - Dis westchnęła.  
     Na pożegnanie Karen podarowała mamie rzadkie owoce, które Kora ponoć uwielbiała - granaty. Kiedy po ich zjedzeniu Korę zaczęły dręczyć dziwne objawy, prawie doprowadzające ją do śmierci, okazało się, jak Dis niedaleka była od prawdy. Gdyby mama umarła, Karen w swojej wspaniałomyślności wyszłaby za tatę, zostając jednocześnie macochą Doriana i Sybil.
     O nie. Z tamtą kobietą Sybil nie chciała mieć nic do czynienia. Karen była kolejnym powodem, aby nie ufać własnej rasie.
     Wiedząc, co zaraz zrobi, Sybil sama ze sobą nie chciała mieć nic wspólnego.
     „A może jednak jestem usprawiedliwiona?”
     Bękart. Tak będą nazywać jej dziecko. Nawet jeżeli Fili włączy jego… albo ją do linii Durina, dziecko nie będzie społecznie akceptowane. Dziedzicem Durina może być tylko czystej krwi krasnolud, to nie podlegało dyskusji.
     „Czystej krwi krasnolud. O Yvanno, jak to brzmi”.
     Jeśli wierzyć Gilraen, nigdy nie spotkano jeszcze takich stworzeń - potomstwa człowieka i krasnoluda. Nic o nich nie wiadomo.
     A co jeżeli dziecko urodzi się chore? Albo upośledzone? Czy wtedy Fili będzie tak samo skory do zaakceptowania maleństwa? 
     A co jeżeli będzie cudowne? Co jeżeli będzie najwspanialszą, najpiękniejszą istotą jaką kiedykolwiek spotka? Mama mówiła, że każda kobieta czuje coś takiego do swojego dziecka.
     - W takim razie ja jestem potworem, mamo - mruknęła. - Nie czuję nic oprócz niechęci.
     Zamknęła oczy i przywołała wspomnienia.
     Jego futro, a zaraz potem skórzana tunika wylądowały na ziemi. Zaczęła rozwiązywać mu koszulę, kiedy on podniósł fałdy jej sukni i przesunął szorstką dłonią po wewnętrznej stronie jej uda.
     Poczuła niechęć.
     - Fili, przestań.
     - Hm? - mruknął tylko, zbyt zajęty całowaniem jej szyi.
     - Przestań! - Zerwała się z ławki z krzykiem.
     - Co się dzieje?- Był bardzo zaskoczony. - Zrobiłem coś nie tak? - Zaczęła się od niego oddalać. - Ej, gdzie idziesz?!
     - Stój tam i ani kroku dalej. Jeżeli się ruszysz, to ucieknę, choć na razie nie mam takiego zamiaru.
     Prychnął ze zdenerwowaniem, ale ani drgnął.
     Skierowała się w miejsce, gdzie blask księżyca rozświetlał kawałek polany. Stanęła
w świetle, odwróciła się do krasnoluda i powiedziała:
     - Mam obawy. Boję się, nie, jestem niemal pewna, że zawiodę twoje oczekiwania. 
     - Nie mów tak! - zaprzeczył gwałtownie.
     - Nie przerywaj mi! Chcę po prostu powiedzieć, że… - Nie mogła znaleźć odpowiednich słów, więc jednym szybkim ruchem zrzuciła z siebie suknię. Była teraz całkiem naga.
     - Spójrz na mnie, Fili.
     Odgarnęła wszystkie swoje włosy na plecy, żeby mógł dokładniej ją zobaczyć.
Z największym wysiłkiem powstrzymała się przed zakryciem się rękami i zacisnęła pięści. Zamknęła oczy i czekała, czując na sobie jego wzrok.  
     Zawsze uważała, że jej ciało nie należało do atrakcyjnych. Nie miała kobiecych kształtów - nie mogła się pochwalić obfitym biustem ani szerokimi biodrami. Była wychudzona i koścista. To, co ją wyróżniało z wyglądu od Doriana bardzo wyraźnie, to jej mlecznobiała skóra. Miała jasną karnację, co jeszcze bardziej uwidaczniało blizny na całym ciele. Najgorsze były te na brzuchu. Kiedy Azog ją torturował, rozkazał przywiązać wiadro do jej brzucha denkiem do góry i uwięzić szczura w środku. Gdy ona uparcie nie odpowiadała na pytania, wiadro podgrzewano, a przerażony gryzoń torował sobie jedyną drogę ucieczki - podkopanie się pod nim. Ponadto była z, jeżeli można to tak określić, finezją nacinana w czułych miejscach, ostrzami o kształtach dziwacznych, ale stworzonych do zadawania bólu. Jej skóra była kiedyś ładna i gładka, lecz stała się poryta okropnymi szramami. Wyglądało to bardzo odpychająco. Płakała, kiedy pierwszy raz zobaczyła siebie w takim stanie. Tak samo płakała, gdy właściciel gospody, w której pracowała, ją dotykał. Naszedł Sybil pewnego dnia i bardzo nalegał. Wiedziała, że nie było sensu się bronić,
a mimo to próbowała. W końcu jednak poddała się. Jeżeli chciała mieć za co wykarmić siebie oraz brata, musiała utrzymać posadę kelnerki. Gruby, podstarzały mężczyzna dostał więc, czego chciał. Niestety, nakryła ich jego żona. Sybil wyrzucono z hukiem, a ona została z niczym oprócz uczucia upokorzenia. Ono z resztą zawsze towarzyszyło jej, gdy przychodziło do tych spraw. Spała z kilkoma innymi mężczyznami, ale oni nigdy nie wydawali się być z niej zadowoleni. Kiedy z nią kończyli, porzucali jak zniszczoną zabawkę. Czuła się wtedy wykorzystana.                  
     Straciła szacunek do samej siebie. Dlatego myśl o sprzedawaniu się przyszła z taką łatwością. 
     W końcu jednak pomyślała sobie, że straciła wszystko, ale nie pozwoli odebrać sobie honoru.
     Wybrała dla siebie oraz Doriana tułaczkę.
     Panowała cisza,  dokuczliwa i nieznośna. Odważyła się otworzyć oczy i ujrzała, że Fili zbliżał się powoli w jej kierunku. Zrobiła krok do tyłu, gotowa do ucieczki. On natychmiastowo zatrzymał się, po czym powiedział:
     - Jesteś piękna, Sybil.  
     A potem zatracili się w sobie.
     Łza popłynęła po jej policzku.
     Jej dziecko będzie uważane za bękarta, a ona za ladacznicę. Jej też nie zaakceptują. Zwykła ludzka kobieta ze Wschodu. Nie była godną żoną dla dziedzica Durina. „Królewska k…” albo inne gorsze wyzwiska. Przychodziły jej do głowy straszne rzeczy, które będą
o niej mówić. Będzie żyła w hańbie razem z dzieckiem, nawet Dorian na tym ucierpi.
     „Nie”. 
     Poświęciła Filiemu wszystko. Życie i serce.
     Ale nie odda mu swojego honoru.
     „Kiedy namierzyłaś już cel, nie czekaj na odpowiedniejszą chwilę. Skąd wiesz czy taka nadejdzie? Jeżeli wyczuwasz, że nadszedł ten moment, nie wahaj się. Strzelaj” - tak ją uczył Kili.
     Nie wahaj się.
     Wypiła miesięczną herbatę jednym haustem.
     Obrzydliwy w smaku płyn powoli spływał w dół przełyku i…
     Nic.
     Nie czuła kompletnie nic.
     Wstała, odłożyła kielich na stół i położyła się do łóżka. Zasnęła, tak po prostu.
     Mamie brakowało dwa miesiące do rozwiązania. Bliźnięta stawały się coraz bardziej rozbrykane  i dokuczały jej nawet przy śniadaniu. Twarz mamy wykrzywiła się w grymasie wielkiego bólu. Sybil wymieniła z Dorianem zaniepokojone spojrzenia.
     - Mamo? Wszystko w porządku? - spytał.
     - N-nie, to nic, nic - wyszeptała z trudem.    
     Podeszła do mamy i przytuliła ją.
     - Ja nigdy nie będę mieć dzieci - oświadczyła.
     - Dlaczego tak mówisz, córeczko?
     - Bo widzę jak cierpisz.
     Mama spoważniała. Wzięła kilka głębokich oddechów i powiedziała:
     - Sybil, bez cierpienia nie można dostrzec piękna.
     - Co przez to rozumiesz?
     - Zapamiętaj to sobie, córeczko: możliwość dania życia jest największym z honorów, nawet wtedy,a może szczególnie wtedy, gdy dochodzi do tego w bólach. Dlatego każda matka powinna być traktowana z najwyższym szacunkiem. Sybbie, posłuchaj… posiadanie dziecka to największy zaszczyt jaki może kogokolwiek spotkać w życiu. Dziecko to dar. Wymagający dar, o który trzeba dbać i pielęgnować go. Kiedy sama zostaniesz matką, zrozumiesz, że nie ma nic wspanialszego od patrzenia, jak twoje maluchy rosną, stają się mądrzejsze i doroślejsze.
     - W szczególności, jeżeli ma się takie dzieci jak wy. - Tata pojawił się znikąd i dał jej całusa w policzek, potargał czuprynę Doriana, po czym pocałował mamę w usta. Następnie porwał ze stołu jabłko i zabierał się do wyjścia.
     - Tato, ty jeszcze nie w pracy? - zapytała Sybil.
     - A ty nie ze swoim narzeczonym? - Zachichotał na widok jej rumieńca. - Przecież dzisiaj miałaś spędzić calusieeeńki dzień ze swoją przyszłą teściową…
     - Tato!
     Parsknął śmiechem.
     - Lepiej śpiesz się, mówię to dla twojego dobra, nie chcesz w jej oczach wyjść na spóźnialską. 
     Już miał wychodzić, kiedy Dorian stanął u jego boku, także gotowy do wymarszu.
     - A ty gdzie, synku? - spytała zaskoczona mama.
     Już miał coś powiedzieć, ale tata trącił go łokciem. Sybil spojrzała na miny tych dwóch
i od razu nabrała podejrzeń.
     - Co wy knujecie?
     - To tajemnica, drogie panie - odarł tata z szelmowskim uśmieszkiem i mrugnął. Poklepał Doriana po ramieniu, po czym wyszli, życząc miłego dnia.
     - Nie mogę cię zostawić samej, mamusiu.
     Mama westchnęła.
     - Nie martw się, nasza sąsiadka ma zaraz przyjść. Będziemy razem piec chleb na sprzedaż. Idź już, wierz mi, naprawdę nie chcesz wyjść na spóźnialską w oczach żony rządcy.
     - Nie ruszę się z miejsca, dopóki Rosaline się nie pojawi.
     - Ależ jesteś uparta! - Mama zaśmiała się tak ładnie. - Jesteś wspaniałą osobą, córeczko.
     Sybil obudziła się i zerwała na nogi. Zobaczyła, że krew spływała po jej udach. Spanikowała.
     „Przecież to tylko krew”. 
     Gdy siedziała wtedy z Dorianem na drzewie, rozważając wszystkie za i przeciw odwiedzenia Beorna, brat próbował coś zrobić z jej krwawiącymi plecami. Ona bagatelizowała sprawę. Przecież to tylko trochę krwi.
     Niewyobrażalny ból przygiął ją do ziemi. Niemal straciła świadomość na moment.
     W szaleńczym porywie zerwała się do biegu. Schodami w dół i w dół, aż do źródła podziemnej rzeki, gdzie elfy zażywały kąpieli. Teraz nie było tam nikogo - wszyscy
z pewnością śpiewali wieczorne pieśni. Zrzuciła z siebie ubrania i wskoczyła do lodowatej wody. Wszędzie wokół zobaczyła krew. Zaczęła cała się trząść i czuć, że traci zmysły. Targnął nią szloch.
     - Spóźniłaś się, mamo - załkała. - Jestem potworem, jestem potworem, jestem potworem! - wykrzykiwała. - TCHÓRZ, ZDRJCZYNI, MORDERCZYNI!
     Wyczołgała się na brzeg i skuliła się przy samym źródełku, naga na twardych skałach. Płakała. Cały czas traciła krew i coraz bardziej słabła.
     - Jestem tchórzem.
     - Jestem zdrajcą.
     - Jestem mordercą.
     Szeptała te zdania w kółko, wciąż i wciąż, jak w amoku szaleńca.
     - Men gajmu, men gajmu, men gajmu, men gajmu - zaczęła cały czas powtarzać to zdanie, kiwając się w przód i w tył, jakby była niespełna rozumu.
     Nagle poczuła dokuczliwy chłód, który ją otrzeźwił. Wstała, ale zakręciło jej się w głowie i wpadła do wody. Zaczęła krzyczeć jak ranne zwierzę, nie dbając już, czy ktoś ją zobaczy. Niemal rwała sobie włosy z głowy i płakała, płakała, płakała, drżąc.
     - Co ja narobiłam? - wyszeptała. - Kim ja się stałam?
     - To dobre pytanie, Sybil, córko Kory - powiedział Thranduil chłodno, stając nad brzegiem strumienia. 
     Pytanie „ile widziałeś?” nie miało oczywiście sensu. Momentalnie zasłoniła się rekami, próbując zakryć swoją nagość. Kolejny raz poczuła się upokorzona.
     - Czy naprawdę uważasz, że skoro przejrzałem twój umysł to nie wiem, jak wygląda twoje ciało?
     Nuta kpiny w jego głosie sprawiła, że Sybil znalazła w sobie odwagę. Podniosła się
i podeszła do Króla elfów tak blisko, że czuła na sobie jego oddech. Chciała wprawić Thranduila w zakłopotanie, lecz tylko on patrzył jej w twarz, nieporuszony. Mierzyli się wzrokiem, kiedy elf niespodziewanie wysunął dłoń przed siebie i musnął opuszkiem palca jej bliznę po, jak to określał Azog, „zabawie ze szczurem”.
     To było leciutkie dotknięcie, a Sybil poczuła, jak przetaczała się przez nią potężna fala energii, która niemal zwaliła ją z nóg. To było niesamowite. Jakby uderzono ją czymś składającym się z gwałtowności ognia, opanowania wody, stałości ziemi oraz zmienności powietrza. Każdy cal jej umęczonego ciała pobierał łapczywie tę moc i wchłaniał. Poczuła się silniejsza, ponownie natchniona życiem. Spojrzała Królowi w oczy raz jeszcze
i z przerażeniem odkryła w nich jedynie chłód gwiazd oraz zimną furię.
     - Zapłacą mi za to - wyszeptał, po czym odwrócił się do niej plecami, a następnie powiedział:
     - Zarzuć coś na siebie, jesteś wychłodzona i osłabiona.
     Szybko ubrała bluzę. Zauważyła, że krwotok ustał i nie było jej już tak zimno. Stała przez jakiś czas w milczeniu, wpatrując się w lśniące włosy Króla elfów. Czekała na jego wyrok.
     - O wiele bym cię podejrzewał - przemówił w końcu. - Ale nie o brak odwagi… bak odwagi do ponoszenia, zgoła nieoczekiwanych co prawda, konsekwencji swoich czynów. Faktycznie, stchórzyłaś. I tak, tym razem naprawdę zdradziłaś. Nie tylko Filiego, rzecz jasna. Matkę i ojca także. Oddali życie za ciebie, a ty wzgardziłaś ich naukami. Życie to najcenniejszy z darów, a ty odmówiłaś przekazania go niewinnej istocie w twoim łonie. Chcąc ją zabić.   
    Odwrócił się, a jego oczy pełne gwieździstego blasku przeszyły ja na wskroś.
    - Widzę w tobie niejedną walkę… Zwierzęta przepadają za twoim towarzystwem,
a rośliny nachylają się nieznacznie ku melodii twego głosu. Nie zachowują się tak przy kimś o złym sercu. Zabicie niewinnych zwierząt, nawet jeżeli oznacza to twoje własne przetrwanie, jest dla ciebie trudne. Nie jesteś morderczynią. Albo przynajmniej ta dobra część ciebie. Toczy się bowiem w tobie walka między dobrem a złem. Znajdujesz przyjemność w zabijaniu orków, co jest zrozumiałe. Ale jest coś jeszcze… zło cię pociąga. Ty je rozumiesz. Pojmujesz samolubność, złośliwość i zawiść swoich wrogów. Sprawia to, że sama to wszystko odczuwasz. To dlatego z taką łatwością manipulujesz orkami.
I dlatego nie masz trudności w dosiadaniu warga ani w rozumieniu Czarnej Mowy. Co więcej, jesteś też przebiegła. Kiedy usłyszałaś, że Dorian wyrusza, nie wahałaś się ani chwili dłużej… zrobiłaś to wieczorem, kiedy wszyscy są na pieśniach…
     Przestał nad sobą panować, a w jego oczach zalśniła wściekłość.
     - Za to, czego się dopuściłaś, powinienem wygnać cię z mojego królestwa i wyrzec się wszelkich związków z tobą, przekląć cię na wieki, a także ogłosić całemu światu, co zrobiłaś! - Zrobił krótką pauzę. - Jednak nie zrobię tego. Toczy się w tobie jeszcze jedna walka, dokładnie w tej chwili. Twoje dziecko walczy o życie. Jak powiedziała już uzdrowicielka…
     „Gilraen, ma na imię Gilraen, do cholery”. 
     - …ta istota jest niezwykle uparta i kurczowo trzyma się życia. Wisiało ono na włosku, aż do momentu, w którym cię dotknąłem. Zrobiłem do specjalnie. Dziecko dostało moje… błogosławieństwo. Stało się jeszcze silniejsze niż przedtem. Teraz nic już na nie nie podziała. Jeżeli dane mu będzie umrzeć, to jedynie ze starości, a jeżeli miałoby to się jakimś tajemniczym sposobem stać w twoim łonie, to wiedz, że dziecko zginie tylko razem  tobą.
     Świat zawirował.
     - Myślę, że patrzenie jak twoje dziecko rośnie z nieustającym poczuciem winy będzie wystarczającą karą. Nie zaznasz szczęścia. Strach przed prawdą będzie cię trawił bez przerwy. I wiedz, że pewnego dnia wszystko wyjdzie na jaw, a dopiero wtedy poznasz, co to hańba.
     Zrobiło jej się słabo.
     - Ponadto, jako że cechuję się większą przenikliwością niż uzdrowicielka, domyślam się, jak będzie wyglądało twoje dziecko, czy będzie zdrowe na ciele i umyśle, ale… nic ci nie powiem.
     Poczuła bezsilną wściekłość na widok jego władczego spojrzenia. Zacisnęła pieści
i milczała.
     - Tak, nic nie mówisz… będziesz z kamienną twarzą milczała o całej sytuacji. Dosyć zabawne…
     - Co takiego?
     - Nadajesz się na wojownika bardziej od twojego młodszego brata. Potrafisz mocnej
i skuteczniej zagłuszyć swoją wrażliwość, która, muszę przyznać, jest niemała. To spowodowało, że, jako, że na Wschodzie byliście bliżej powstającego Mroku, zaczęłaś odwracać się w jego stronę. Kim się staniesz zależy teraz tylko od ciebie, od twojej siły woli oraz tego, jak bardzo ich kochasz.
     - Nad życie.
     - Bardzo szlachetnie. Masz coś na punkcie szlachetności, honoru oraz dobrego imienia. Zdaje mi się, że to właśnie cenisz ponad wszystko… przynajmniej wnioskując po tym, co przed chwilą zrobiłaś… A co na to twój brat? Pomyślałaś o tym? 
     - Błagam cię, panie - przerwała mu. - Nie mów Dorianowi.
     Kąciki jego ust uniosły się lekko.
     - Nie, nie powiem.
     Odetchnęła z ulgą
     - Chroń tego chłopca, on jest tego warty.
     Zabolało.
     - Czy wolisz jego ode mnie, panie?
     - Być może…
     - Dlaczego go faworyzujesz?
    - Można rzec, że oddaję mu pewną sprawiedliwość. Wasz ojciec zawsze wyróżniał ciebie, więc teraz ja wywyższam jego. Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jaki ma o to żal.
     - Ja sama mam o to żal do taty.      Thranduil westchnął.
     - Z pewnością żal będziesz miała też o to, że dosłownie przed chwilą zamknąłem Kompanie Thorina Dębowej Tarczy w lochach…
     - CO?!
     - Z pewnych źródeł dowiedziałem się, że krasnoludy będą przechodzić przez moje ziemie… zarządziłem ucztę niedaleko trasy ich podróży…  cóż, jako że umierali z głodu
i pragnienia, pobiegli w stronę światła, zakłócając spokój mój oraz moich poddanych…
     - Dowiedziałeś się… od nas! - Nie mogła w to uwierzyć. - Jak mogłeś?! I dlaczego, tak naprawdę, ich pojmałeś?
     - Mogłem, ponieważ… mogłem. To sprawa miedzy mną a przywódcą krasnoludów.
     Prychnęła.
     - Coś jeszcze, mój panie? - zapytała, z trudem kryjąc wściekłość.    
     - Możesz odejść - zezwolił łaskawie.
     Szybkim ruchem chwyciła resztę swoich ubrań, po czym zaczęła wspinać się schodami w górę, do swojego pokoju. Nie dbała o to, że miała na sobie samą bluzę. Gwałtownie porzuciła trzymane rzeczy przy wejściu do pokoju i zakopała się w miłej pościeli.
     To była długa, bezsenna noc, samotna i nieprzyjemna, pełna ponurych rozmyślań
i płaczu.
     „Czy można bardziej spieprzyć sobie życie?”
     Rozpacz dopadła ją w godzinach przedpołudniowych. Zachciało jej się krzyczeć, więc zawyła długo, przeciągle, aż prawie straciła głos. Momentalnie zjawiła się Gilraen i bez słowa ją przytuliła. Potem elfka wstała, wzięła do ręki kielich i powąchała resztki woni, jakie pozostawiła będąca w nim ostatnio ciecz. Zrozumiała wszystko. Spojrzała na Sybil 
z niedowierzaniem, po czym cisnęła naczyniem o ziemię, tłukąc je na drobne kawałeczki. 
     - Czy mi wybaczysz? - spytała z żalem. 
     - Jeszcze nie wiem - odparła Gilraen chłodno i wyszła. 
     Kto raz zdradził, nie zawaha się zrobić tego po raz kolejny.    
     - Przecież ty się nigdy nie mylisz, mój królu - wycedziła, rzucając krzesłem. 

_____________________________

Jeżeli ktoś tu dotarł...
Men gajmu - przepraszam po krasnoludzku.
Copyright - psychoanaliza Sybil by Thranduil The Elvenking...   
Być może szerzej opiszę historię Brandona i Kory w osobnym opowiadaniu. 
Jakby ktoś do tej pory nie zaczaił - miesięczna herbata to zioła na poronienie. 
Sybil wybierze dobro czy zło? Odpowiedź jest raczej oczywista... (a może nie?)
Thranduil taki badass - mógł, bo mógł. xD
Jeżeli kogoś uraziłam erotyką, to uroczyście błagam o wybaczenie. I przysięgam, że knuję coś niedobrego...